Wörterbuchnetz
Wörterbuch der Luxemburgischen Mundart  
 
Patt bis pautech (Bd. 1, Sp. 331 bis 332)
 
Patt,  m.,
Patt,  f.,
Pättchen,  m.,
Pauer,  m.,
paueren,  vn.,
paueren,  va.,
Pauerwein,  m.,
Paus,  f.,
pausen,  vn.,
Paut,  f.,
pautech,  a.,
pautelen,  vn.,
Pauteler,  m.,
Pautsch,  m.,
Pautsch,  f.,
Pawê,  m.,
pawêen,  va.,
Pawêer,  m.,
Pawêfloss,  m.,
Pawêhummer,  m.,
Pawêkläpper,  m.,
Pawêtên,  m.,
Pawêtröppler,  m.,
Pawo,  m.,
Pawoskapp,  m.,
Pawosulech,  m.,
Pèch,  m.,
Pèchdrôt,  m.,
pèchech,  a.,
pèchen,  va.,
Pèchert,  m.,
Pèchfâkel,  f.,
Pèchknoll,  f.,
Pèchknutzeler,  m.,
Pèchplôschter,  f.,
pèchschwârz,  a.,
Pⁱecht,  f.,
Pⁱechter,  m.,
Pⁱedchen,  m.,
Pèchter,  m.,
Pèchvull,  m.,
Pèffer,  m.,
pèfferen,  va.,
Pèfferkⁱer,  m.,
Pèfferkraut,  n.,
Pèffermaz,  f.,
Pèffermaz-teⁱ,  m.,
Pèffermillen,  f.,
Peif,  f.,
Peifeblèch,  m.,
Peifeblumm,  f.,
Peifegrâs,  n.,
Peifekapp,  m.,
Peifekneⁱ,  m.,
Peifelach,  n.,
peifen,  vn.,
Peifendreⁱer,  m.,
Peifeneijôschdâch,  m.,
Peifenⁱerd,  f.  m.,
Peifenhoz,  n.,
Peiferoer,  m.,
Peifert,  m.,
Peifeti,  m.,
Peifetöppler,  m.,
Peil,  m.,
Peiler,  m.,
Pein-âpel,  m.,
Peinètsch,  m.,
Peipampel,  m.,
Peipel,  m.  f.,
Peipeldeⁱer,  n.,
Peipeleneijôschdâch,  m.,
Peipelhong,  n.,
Peipelpapel,  n.,
Peiperlek,  m.,
Peiperlek,  m.,
Peipernèll,  m.,
Peipleng,  m.,
Peipompel,  m.,
Peischdâch,  m.,
Peischtblumm,  f.,
Peischten,  pl.,
Peischtkendel,  m.,
Peischtros,  f.,
Pekel,  m.,
Peⁱkel,  m.,
pekelen,  vn.,
peken,  va.,
Peⁱkes,  m.,
Peⁱlchen,  m.,
peⁱlen,  va.,
Pèll,  f.,
pèllen,  va.,
Pèllⁱerz,  va.,
Pèz,  m.,
Pèzebock,  m.,
pèzech,  a.,
Pèzekâp,  f.,
Pèzemantel,  m.,
Pèzemoff,  f.,
  Patt m., Topf, Krug, Trinkgefäß; celt. pot; engl. pot, fr. pot, ital. potta, wf. pott, Siebb. Patt; Ösl. Patt, Pfad. — en ass fro mam P., er trinkt gern. — kê Patt a kèng Hatt meⁱ hun, ganz verarmt sein. — e Patt hulen. — e Patt iwer den Dûscht, ein Glas zuviel trinken.

[Bd. 1, S. 332a]

 
  Patt f., 1. Knospe, engl. bud; 2. Pfote, fr. patte; 3. Klammer (eiserne oder tuchene); fr. patte; 4. Sperrholz, das sich auf das Radband legt; s. Tock.
 
 
Pättchen m., Trinkgefäß von ¼ Liter Jnhalt; 2. f., Pfötchen. — e P. pozen, ein Gläschen trinken.
 
 
Pauer m., Spielball (Remich und Sandweiler); s. Ballech.
 
 
paueren vn., 1. die Arbeit unterbrechen, eine Zeitlang ruhen, abwarten; 2. bezeichnet einen Stillstand in der Genesung beim Menschen sowie eine Pause in der Mästung beim Vieh.
 
 
paueren va., Most aus der Bütte abziehen.
 
 
Pauerwein m., ungekelterter Wein. ?ATypogr
 
 
Paus f., Pause.
 
 
pausen vn., ausruhen; va. durchpausen.
 
 
Paut f., Pustel.
 
 
pautech a., pustelig.

 

© ein Projekt der Universität Luxemburg, Laboratoire de linguistique et de littératures luxembourgeoises in Kooperation mit dem Kompetenzzentrum für elektronische Erschließungs- und Publikationsverfahren in den Geisteswissenschaften an der Universität Trier Hinweis zum problematischen Wortgut