| Rheinisches Wörterbuch | ![]() | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
anklotzen bis kluck II (Bd. 4, Sp. 780 bis 784) | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
anklotzen beklotzen verklotzen Klötzer klötzern Klotzert klotzig klotzen I klotzen II klovern klöwen Klower Kloz klozen Klub Klubisten Kluch I Kluch II kluchen Klucht Klucht-zange kluchten Klücht klüchtig kluck I kluck II Klucke kluck Kluck-henne Kluckvogel Klucken-bart Kluckendreck Kluckeneuter Kluckenhuhn Klückelchens-weizen klückeln klucken kluckig klucks Klucksche Kluckse Klucksen-driss Klucksenhübel klucksen klucksig klucken I klucken II ausklucken kluck Kluck kluck-halsen kluckeln kluckern Klucker-stein Kluckert klucksen I klucksen II ausklucksen verklucksen Kluckser(t) klucksig Klückster Kludde Kluddel Kludder Kludder-backen Kludderbahn Kludderbuckse Kludderbürde kludderfett Kludderjan Kludderklär Kluddermarei Kluddermilch Kludderstroh kluddern verkluddern kludderig Klüen klufen Klüffchen Kluff-lauch Kluft Kluft-rose Kluftstein Kluftstück Klüftchens-blume Klüftchenskirsche kluften klüften ausklüften klüftig klug unklug Klug-driss Klugdrisser Klughans Klugheit Klugmächer Klugpräter | [Bd. 4, Sp. 781] Klötzer -- Sieg-Fussh Sg. u. Pl. m.: einer, der künstelt, bastelt. klötzern -ts- Monsch: polternd drauf los schlendern; strauchelnd gehen. — Abl.: die Klötzererei, dat Geklötzersch, der Klötzerer. Klotzert -ǫtsərt, Pl. -tər Meis-Sobernh n.: sehr dicker, plumper Gegenstand, bes. Früchte. klotzig -u-, –o-, –ǫ-, –- Adj.: 1.a. vom Ackerboden, hart, krustig, nicht auseinanderfallend wie meller Borem Rhfrk, Merz, uMos von Bernk-Wolf an, Westerw, Ahrw-Sinzig, Bergh. — b. nicht ausgebacken, nicht locker, vom Brot Rhfrk; die Kartoffeln sind kl. kochen sich nicht recht gar, schmecken hart May, Kobl. — c. kl. Melch dicke, geronnene Milch Sieg-Mond Siegbg Wellerschd, Köln-Efferen (s. Wk. IV 20). — d. dickflüssig Waldbr-Schönenb. — 2. übertr. a. von Dingen. α. plump, unförmlich; ene kl.ə Sten; kl.ə Hänn; kl.ə Ben; en kl. Gesich; kl.ə Äppel udgl. Rip, Berg, Nfrk bis Mörs, Geld, Ruhr. — β. als Verstärkung zu Adj. sehr, z. B. kl. rich, gruss, dür (teuer), kl. vill Geld usf. ebd., Goar-Boppard, Trier-Stdt. — b. von Menschen. α. plump, unförmlich, vom Körperbau Verbr. wie kl. 2 a. — β. unbeholfen, schwerfällig, eigensinnig; kl. gohn ebd., Saarl-Roden. — γ. launenhaft, eigensinnig Ottw-Heinitz. klotzen I s. o. bei Klotz II; klotzen II -o- = klopfen, glucken, von der Henne s. klutzen; klovern -- = klettern s. klavern; klöwen -- = spalten s. kläuben; Klower -- = Klee (s. d.); Kloz -- = Klotz II (s. d.); klozen s. klotzen. Klub = Gruppe, Clique s. Klupp. Klubisten Pl. t.: Neckn. derer von Goar-Alken, Ahrw-Waldrf. Kluch I -ū- = Gruft, Feuerzange s. Klucht; Kluch II -u- = Bruthenne s. Klucke; kluchen -ūəχ- = pitschen s. kluchten. [Bd. 4, Sp. 782] [Bd. 4, Sp. 783] Klucht-zange -ūttsa·ŋ. Grevbr-Wevelinghv; -ōt- Düss-Stdt (Mischform aus Klucht + Fürzang) f.: Feuerzange. kluchten schw.: 1. -ūəχə, einen kl., pitschen (seltenes Wort) Bo-Volmershv. — 2. übertr. -ūət-, einen kl., quälen, drangsalieren, antreiben Schleid-OReifferschd. — Abl.: Die Kluəterei, dat Gekluət(s), der Kluəter. Klücht -øχt Aach-Stdt, Eup; -øχ Erk-Elmpt Sg. t.: Freude, vər hant Kl. gehat; Posse, Schwank, Spass, lächerliche Sache; ich donn et för de Kl. scherzweise; hüərt för de Kl., wat mich passiert es. klüchtig -oχt-, –øxt- rrhn. Düss-Stdt Benr, Ruhr, n. Ruhr; lrhn. Klev, Geld, Mörs, SNfrk, Eup; im LRip in Grevbr, Bergh, Dür, Jül, Aach, Monsch; vereinzelt Köln (Stdt Frechen), Bo-Stdt, Rheinb-Flamersh, Eusk-Stdt Zülp, Sieg-Troisd [-yχt- Selfk u. meist in den rip. Orten; -oxt- Geld-Straelen, Heinsb-Breberen; -χt- Erk-Elmpt; -øyt- Erk-Keyenbg; -t- uWupp 1870; -ȳət- Schleid-Wildenbg; -øχtlĭχ Kref-Lank; -trəχ Geld-Capellen; sonst ist keine Entwicklung des -ücht- > -ȳət, –øyt, wie zu erwarten, zu beobachten] Adj.: 1.a. klug Rheinb-Flamersh, Düss-Stdt; ganz aus dem Schlafe erwacht, munter Erk-Keyenbg (-øyt-). — b. schwerfällig Grevbr-Wevelinghv. — 2. kl. ist alles, woraus man nicht klug werden kann Allg. a. dunkel, unaufgeklärt, verdächtig; da's en kl.ə Sak; dat kömmpt mech kl. för. — b. sonderbar, merkwürdig, auffallend, spasshaft, komisch, eigenartig possierlich, für alles u. jeden, was (der) von der Regel abweicht; ene kl.ə Mensch komischer Kauz; en kl.ə Sak; kl. Denge; ene kl.ə Rock; hei kom mech ganz kl. för; wat sühste so kl. ut; hei rückt (riecht) et ävvel kl.; dat schmeckt [Bd. 4, Sp. 784] kluck I Lockruf an die Glucke s. Klucke; kluck II = Schallw., das Ausströmen einer Flüssigkeit begleitend s. klucken II.
|
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| © 2002—2010 by Kompetenzzentrum für elektronische Erschließungs- und Publikationsverfahren in den Geisteswissenschaften an der Universität Trier Home | Impressum | Kontakt | ![]() | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||