| Rheinisches Wörterbuch | ![]() | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Luther bis Lutschbirne (Bd. 5, Sp. 650 bis 654) | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Luther lutherisch lütig luts lutsch Lütsch Lutsch I Lutsch II Lütsch Lutsch-hut Lutschkalb Lutschkappe Lutschmütze Lutschohr Lutschen-brühe lutschen lütschen verlütschen verlütschen Lutschert lutschig Lutsche lutschen ablutschen auflutschen auslutschen Lutsch Lutsch-beutel Lutschbirne Lutschblume Lutschfinger Lutschfleck Lutschkalb Lutschklümpchen Lutschlapp Lutschlump Lutschmaul Lutschmimm Lutschpulle Lutschsack Lutschstange Lutschstoppen Lutschzigarre Lutschel lutscheln Lutscher I Lutscher II Lutschert Lutsches lutschig lutscheln I lutscheln II lutschen Lutscher(t) Lutschert I Lutschert II lutschig lutt I lutt II Lutt lütt I lütt II Lütt I Lütt II Lütt III Lütt IV Lüttchen lütten lutt-ber Lutte Lütte lüttig lutten lütten lutter lütter Lütter lüttern I lüttern II luttern Lutter-rümpchen Luttes Lüttich lüttig I lüttig II Luttke Lüttring-hausen lutz lütz Lütz I Lütz II Lutz I Lutz II Lutze lutzen I ablutzen auslutzen Lutzert lutzen II lutzen III | [Bd. 5, Sp. 651] lutherisch lud-, lutēri meist ludəri Rhfrk; sonst lutə(r) [Sieg-Ruppichteroth lokti] Adj.: wie nhd. (neben e(m)fangelisch); de l.ə Parre (Pastur); de L.ən die Evangelischen Allg.; l. Deitsch Hochdeutsch Saarl 1870. Beste englisch on b. bolisch (polnisch), b. l., katholisch, b. eng on b. brät, gelt, Motter, wat han mir Fräd (Freude)? Wend-Sotzw. — L.ə Deckkopp Spottn. für den Evangelischen Allg.; l.ə Kalfskopp Ahrw. L.ə Ratten, met Botter gebacken, met Mehl geröhrt, vom Düwel in de Höll geföhrt! Ess-Altenessen. L.ə Dickköppe sitten in de Hölle en maken Pisspötte! Lennep-Radevormwald. RA.: Kattollesche Hahn, l.ə Schwan, kavinsche Engel trecke all an enem Schwengel Dür. L. Geld es mer lever als Kapezinesch Dreck ebd. lütig -ȳ:- = schwer s. lötig bei Lot IV. luts -ūə- = leicht s. lucht III; lutsch -ū(ə)- = links s. lurz; Lütsch -ȳ- = Schilfrohr s. Lüsch V. Lutsch I s. bei Lutsche. [Bd. 5, Sp. 652] Lutsch-hut Verbr. wie L. 1 a m.: verächtl. alter, schäbiger Hut. Lutsch-kalb lotkf Heinsb-Erpen n.: 1. ein Unhold, der dem späten Wanderer auf den Rücken springt u. sich tragen lässt. — 2. übertr. verächtl. unordentlicher, ungeschickter Mensch. Lutsch-kappe -kap Dür-Langerwehe, SNfrk (o. O.) f.: verächtl. K. ohne schöne Form. Lutsch-mütze (s. S.) Schleid-Keldenich, Gummb-Dieringhsn f.: verächtl. alte, schlechte M. Lutsch-ohr -ū·ə.r Monsch-Vossenack, Schleid-Blankenheimerd, Ahrw, Eusk, Rheinb, Sieg-Fussh n.: verächtl. weibischer Kerl. Lutschen-brühe -təbrē Siegld-Weidenau f.: verächtl. fades Getränk, bes. schlechter Kaffee. lutschen, lütschen schw.: 1. -o- die Kleider im Gehen nachschleppen Kobl-Moselweiss; -ø- in schlechten Pantoffeln gehen, schlürfend gehen, schlendern Monsch-Witzerath, Schleid-Hellenth, MüEif. — 2. -ø- ein Knabensp., wobei ein Geldstück in die Erde gesteckt u. mit einem andern (oder einem Steine) danach geworfen wird; wer die Münze fortschnellt, hat gewonnen Aach-Stdt. — 3. de krig se gelötscht er kriegt Prügel Erk-Stdt. — 4. et lōətscht es taut (vom Frost) Waldbr-Eckenhg, Gummb-Drabenderhöhe. — Abl. die Lötscherei, dat Gelötsch. ver- lutschen, ver- lütschen: -ot-, etwas v., vernachlässigen Neuw-Altwied; [Bd. 5, Sp. 653] Lutschert -u-, –o- Schleid-Kall Sg. t. m.: ein in seinem Äussern, bes. in der Kleidung heruntergekommener Mann, Handwerksbursche Schreckgestalt für die Kinder. lutschig -u-, –ō- Siegld; -o- Sieg-Fussh; -ø- Prüm-Stadtkyll; --, –- Altk-Bachenbg Birken Elben Fischbacherhütte Köttingerhöhe, Gummb-Homburgisch Adj.: 1. nachlässig, unordentlich, in Kleidung u. Arbeit. — 2. --, –- lauwarm, vom Kaffee Gummb-Homburgisch. lutschen -u- [im Rip, Berg, SNfrk vielfach nur -y-, –ø-; LRip auch --; -- einen weichen Gegenstand, eine Birne, weiches Fleisch fest einsaugen; -u- saugen, vom Säugling Sieg-Rhönd; Kemp-Breyell -ū-; Birkf-Idar, Trier Mehring -ō- (aber lut f.); Wittl-Landschd -e-] schw.: 1. hörbar saugen, an der Lutsche, der Mutterbrust, am Finger (Daumen); doch steht für ‘an der Mutterbrust, an der Saugflasche saugen’ mehr luppen (s. d.); nuggeln, suggeln, schnüggeln, schlubben, während l. allg. mehr für ‘am Daumen saugen, Süssigkeiten s., im Munde zergehen lassen’ steht; am Fenger (Daumen) l.; hoste die Zuckerstäncher (de Klömpcher, de Kamelle, Honnig) ball all gelutscht? Rhfrk, Allg.; op dem Dumen l. SNfrk. RA.: Du kannscht om Stobbe l.! bekommst nichts mit Saarbr. L. de Katz am Schwanz! abschl. Antw. Saarbr-Breb. Dar is grad so vill, als wemmer em dore (toten) Monn on der Zehb (Zehe) lutscht Saarbr-Heusw. — 2. mehr übertr. a. schmatzend essen, zahnlos kauen; an der Prümm l. Kautabak kauen Allg. — b. naschen Allg. — c. langsam trinken, nippen; lutsch net su an dem bess-che Bier; loss mer es en l.! einen trinken; loss mer noch ens l.; der lutscht den Fusel ävver gern; he hät widder ze vill gelutscht Rip, Allg. — d. an de Pif l. [Bd. 5, Sp. 654] ab- lutschen: 1. etwas a., absaugen Allg. — 2. eine a., abküssen Ahrw-Löhnd. auf -lutschen: etwas a., z. B. Zuckersteinchen, zu Ende l. Allg.aus -lutschen: eine Birne udgl. a., aussaugen Allg. — De Borm es ausgelutscht ausgesogen, erschöpft Koch-Ernst. Lutsch Sieg Sg. t. m.: das Saugen; sengen L. halen; noch en Lütschelchen, dann böste ferdig. Lutsch-beutel -ȳd- NBerg m.: Sauglappen. Lutsch-birne (s. S.) Verbr. f.: B.sorte, die sich sozusagen lutschen lässt.
|
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| © 2002—2010 by Kompetenzzentrum für elektronische Erschließungs- und Publikationsverfahren in den Geisteswissenschaften an der Universität Trier Home | Impressum | Kontakt | ![]() | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||