| Pfälzisches Wörterbuch | ![]() | ||
knuttern bis Koben-woog (Bd. 4, Sp. 390 bis 391) | |||
knuttern k. o Kob, Gen.? Kobar Kobchen Kobel, m. Kaubel, m. Kobelchen Kobel-hünkel, n. Kobel-lerche, f. Kobel-meise, f. Koben, m. Koben-woog, m. Kober, m. koberig, Adj. kobern, schw. kobern Kober-tälchen, n. Kobnert, m. Koburger Koch, m. Koch, m. Koch, m. Köche, m. Koch-apfel, m. Koch-birne, f. Koch-buch, n. Koch-dampf, m. Koch-dunst, m. Köche koched köcheln, schw. kochem, Adj. Kochem, m. Kochemer, m. Kochem, Gen.? kochemen Kochemer kochen, schw. kochend Kochens, n. Kochent(s) Kocher, m. Köcher, m. Koch-erbsen, Pl. Kocherei, f. Köcherin, f. Köcherling Köchern Kochers Kochert, Gen.? Köcher-tal, n. Koches, n. Kochers, n. Kochet, n., f. Kochent, n., f. Kochets, n., f. Kochents, n., f. Kochit, n., f. kochet Kochets Koch-fett, n. Koch-fleisch, n. Koch-frau, f. Koch-fräulein, n. Koch-gas, n. Koch-geschirr, n. Koch-hafen, m. Kochhafen-freundschaft, f. Koch-herd, m. kochig, Adj. Köchin, f. Kochit Koch-käse, m. Koch-kessel, m. Koch-kiste, f. Koch-kraut, n. Koch-kunst, f. Koch-löffel, m. Kochlöffel-gestell, n. Kochlöffel-halter, m. Kochlöffel-holz, n. Kochlöffel-schisser, m. Kochlöffel-stich, m. Kochlöffel-suppe, f. Koch-löffler, Pl. Koch-mädel, n. Koch-maid, f. Koch-mamsell, f. Koch-ofen, m. Koch-platte, f. Koch-quadutter, m. Koch-sache, f. Koch-salz, n. Koch-schule, f. Koch-schüler, m. f. Koch-schülerin, m. f. Koch-schürze, f. Koch-schwester, f. Kochsel, n. | 1. a. α. 'Federschopf von Vögeln', Koww(e)l (kowəl, kowl) [verbr. mittl. u. südl. VPf vereinzelt übrige Pf Heeger Tiere II 12 PfId. 79 Don-Schowe Torscha Rußl-Katht Sulz], Kuwwl (kuwl) [ PS-Burgalb], Kauw(e)l (kauwəl, kauwl) [Zweibr ZW-O'hs]; vgl. PfWB Kobellerche, PfWB -meise. — β. 'Huhn mit Schopf'; vgl. PfWB Kobelhünkel; Holländer mit Kowwelcher, eine Hühnerrasse [ NW-Ellstdt]. Ich häw ach (habe auch) e Kowwlche bei meine Hihner [ GH-Zeisk], e Kuwwlche [ PS-Vinn]. — b. 'aufgetürmtes Haar (Haartracht) bei Frauen'. Des hot e Kowwelche [ KL-Fischb], e Koww(e)l [LU-Alsh NW-Lambr Neidfs Journ. (a. 1787) 213]. Die dut de Kowwl stelle 'macht das Haar hoch' [ PS-Erfw]; gilt auch für das männl. Geschlecht: de K. bei denne Herrebuwe heitsedaa (heutzutage) [ ZW-Gr'bundb]; vgl. PfWB Gockel 2f. — 2. übertr. a. 'Haube in Schopfform', Kowwl [GH-Zeisk Heeger Südostpf. 16]. — b. 'Kamm des Hahns', Kowwel [LA-Venn Rohr 206]. — c. 'Kopf'. Ich schlaa der uf de Kuwwl [ PS-Burgalb], uf de Kowwel [ RO-Als]. RA.: de Kowwel stelle 'den Kopf hoch tragen, stolz sein' [ NW-Dürkh]. — Nach Weigand I5 1086 zu ahd. kuppha f. 'Haube'; vgl. auch PfWB Kauben, PfWB Käubel, PfWB Gaube 3. — RhWB Rhein. IV 1093; Südhess. III 1219 Kaupe; LothWB Lothr. 280 Kaup; ElsWB Els. I 418; Schwäb. IV 558. [Bd. 4, Sp. 391] Tiere II 12], Kobbllerch [Pirmas]. WR.: Wann die Kowwellerche ins Dorf kummen, werd's kalt [ LU-Alsh]. Südhess. III 1220 Kauplerche; ElsWB Els. I 609. — -meise f.: 'Haubenmeise', Koww(e)lmääs [ PS-Lembg Hintwdth Erfw BZ-Münchw GH-Schaidt]. ElsWB Els. I 722.
Aus den Nachträgen
| ||
| © 2002—2010 by Kompetenzzentrum für elektronische Erschließungs- und Publikationsverfahren in den Geisteswissenschaften an der Universität Trier Home | Impressum | Kontakt | ![]() | ||