| Pfälzisches Wörterbuch | ![]() | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Knauscheler bis Knauser (Bd. 4, Sp. 341 bis 342) | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Knauscheler, m. knäuschelig, Adj. Knauschel-mauschel, Gen.? knauscheln, schw. knauseln, schw. Knäus'chen Knäusel knauselig, Adj. knäuselig, Adj. knauseln knausen, schw. Knausen, m. n. Knäus'chen, m. n. Knäusel, m. n. Knauser, m. Knauserer, m. Knauser, m. Knausert, m. knauserig, Adj. knausern, schw. Knausert knausig, Adj. Knausler, m. knäuspeln, schw. knauspern, schw. knausper, Adj. knausperig, Adj. knäusperig, Adj. knauspern Knaust Knäustchen, n. Knautel, f. knauteln, schw. knautschen, schw. knäutschen, schw. Knäuzel, n. knauzel, Adj. knäuzeln, schw. knauzen, schw. knauzen knäuzen Knebel, m. Knebel-bart, m. Knebel-gebiß, n. Knebel-joch, n. knebeln, schw. Knebel-ring, m. Knebel-schnitt, m. Knebel-spieß, m. Knebel-spitze, f. Knebel-suppe, f. Knecht, m. Knechten-kammer, f. Knechts-, f. Knechten-speise, f. knechtisch, Adj. Knechts-stube, f. kneckern Knedderle kneifeln kneifen, st. Kneifer, m. Kneip, f. Kneipe, f. Kneipel kneipeln kneipeln, schw. kneipen, schw. kneipen, schw. kneippen, schw. Kneipp-kur, f. Kneipser, m. Kneisel, m. kneiselich Kneisler, m. kneispeln Kneist Kneistchen kneiweln kneizeln kneizen Knerbsel Knerps Knerweler knerwelich knerweln Knerwes Knet, m. kneten, schw. knicheln knick Knick, m. knicken, schw. knicken, schw. knicken, schw. Knicker, m. Knicker, m. Knicker Knickerer, m. knickerig, Adj. |
Aus den Nachträgen 1. a. 'durch die Nase sprechen', knaunschele (gnaunələ) [Kühn Hamet 118], knauschele [vereinzelt Gal], knausele [»Bliesgau« (PfId. 77)]. — b. 'unverständlich reden', knauschele [ Gal-Obd]. — 2. a. 'mit Unlust essen', knauschle [ Gal-Untb]. — b. 'unappetitlich essen', knauschle [ NW-Kallstdt]. — c. 'nur besondere Speisen essen', knausle [ LU-Neuhf]; vgl. PfWB knäuspeln. Syn. s. PfWB essen. — 3. 'umständlich, ohne Erfolg arbeiten'. Er knaunschelt dran erum [Kühn Hamet 118]. — Südhess. III 1479/80; RhWB Rhein. IV 894, 897; LothWB Lothr. 300 knuschelen and. Bed. 1. a. α. 'Randstück des Brotlaibes', Knais'che (gnaisχə) [KL-Spesb Weltb S-KU verbr. SWPf], Knäisje (gnęisjə, -ai-) [verbr. SWPf], Knies'che (gnīsχə) [IB-Eschring], Knaisl (gnaisl) [ GH-Wörth], Knause (gnausə, -z-) [ IB-Hass HB-Kirrbg GH-Neubg]. Syn. s. PfWB Knörzchen, K. 247. — β. 'knusprige Stelle am Brot, wo es mit einem anderen Brot zusammengebacken war', Knais'che [KL-Gimsb u. Umg.]. — γ. 'großes [Bd. 4, Sp. 342] Stück Brot', Knause (gnausə, -z-) [vereinzelt S-KU]. — b. 'Auswuchs an Bäumen', auch 'Stück knorrigen Holzes', Knause [KL-Gimsb u. Umg.], Knuse (gnūsə) [lothr. SWPf (Keiper Nachl.)]. — c. α. 'Auswuchs an der Stirn'; 'Beule am Kopf', Knause [mancherorts SWPf]. Der hot e schääne Knause am Kopp [ ZW-L'wied]. — β. vgl. PfWB Stirnknausen. — γ. 'Kopf', abschätzig, bes. von einem dicken, knochigen Kopf, Knause [mancherorts SWPf]. Der harre harde K. [ KU-Körbn]. Dem isch de K. vor de Kuchel sicher [ HB-Breitft]. 's geht mer nit in de K. nin [Ingb Zweibr]. Ich schlaa der an de K. [ KL-Fockb/Limb], hau der uf de K. [Zweibr]. — 2. a. 'grobknochiger, zäher Mensch', Knause (gnausə, -z-) [ KU-Dietschw]. — b. 'Querkopf', Kneise (sic!) [Zweibr]. — Südhess. III 1480; RhWB Rhein. IV 894/95; LothWB Lothr. 300 Knusen.
|
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| © 2002—2010 by Kompetenzzentrum für elektronische Erschließungs- und Publikationsverfahren in den Geisteswissenschaften an der Universität Trier Home | Impressum | Kontakt | ![]() | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||