| Pfälzisches Wörterbuch | ![]() | ||
kamerlich bis Kamillen-säckchen (Bd. 4, Sp. 35 bis 36) | |||
kamerlich, Adj. kämerlich, Adj. kamern, schw. kämern, schw. Kamerun kämerzen, schw. kamezig, Adj. kamig, Adj. kanig, Adj. Kamille, f. Kamillen-bad, n. Kamillen-dampf, m. Kamillen-einlauf, m. Kamillen-säckchen, n. Kamillen-schwaden, m. Kamillen-tee, m. Kamillen-wasser, n. Kamime, f. Kamin, n., m. Kamin-feger, m. Kamisol, n. kamisolen Kamm, m. Kamm Kamm-acker, m. kämmen, schw. kämmen, schw. Kammer, f. Kammer-fenster, n. Kammer-kachel, f. Kammer-reite, f. Kammers Kammer-stube, f. Kammert, f. Kammer(t)-band, n. Kammer(t)-bau, m. kammerten, schw. Kammert-haken, m. Kammert-schlägel, m. Kammert-weide, f. Kammer-türe, f. Kamm-futter, n. Kamm-futteral, n. Kamm-garn, n. Kamm-haare, Pl. Kamm-kotelett, n. Kamm-morden, Pl. Kamm-rad, n. Kamm-ring, m. Kamm-stück, n. Kamp, m. Kamm, m. Kampanje, f. Kampel, m. kampeln, schw. kampeln, schw. Kampez, m. kampezen, schw. kämpfen, schw. Kampfer, m. kampfern Kampf-hahn, m. Kampf-rad kampieren, schw. kampieren, schw. Kamprize kämsen, schw. kamsig, Adj. Kamuffel, m. kamuffeln, schw. Kan Kana-bett Kanada-renette, f. Kanaille, f., m., n. Kanal, m., n., f. Kanaler, Pl. Kanal-muschel, f. Kanal-reiniger, m. Kanal-vogel ka(na)n(ä)isch, Adj. Kanapee, n. Kanapee-kissen, n. Kanarien-vogel, m. Kanaster Kandel, m., f. Kändel, m., f. Kandel-acker, m. Kandel-berg, m. Kandel-born, m. Kandel-brunnen, m. Kandel-erde, f. Kandel-flicker, m. Kandel-garten, m. Kandel-gasse, f. Kandel-graben, m. Kandel-grund, m. Kandel-macher, m. Kandel-pfuhl, m. Kandel-rech, n. Kandel-wasser, n. | 1. 'schimmelig', kamich (kāmiχ) [ Don-Schowe], kanich (kāniχ, --) [KU-Kaulb Rothsbg IB-Bliesmg/Bolch Kaislt KB-Zell LU-Assh NW-Dürkh Wachh Frankeck LA-Wey Nußd Venn BZ-Dernb, Wilde 261], konich [ NW-Weidth Kaislt Don-Torscha Werb], kunich [SOPf (Nachlaß Heeger)]. — 2. 'essigstichig', kanich [ FR-Albsh], kamisch (kmi) [ KU-Rutsw]. — 3. übertr. 'vergrämt'. Daß mancher werd sauer un kahnig vor Gram [Kobell 211]. — Südhess. III 1070; RhWB Rhein. IV 102. 1. 'die Heilpflanze K.', nach Wilde 114 'Chrysanthemum chamomilla', nach Marzell 259 'Matricaria chamomilla', zur Behandlung von Geschwüren und Wunden, Kamell (kaˈmęl), Pl. Kamelle (kaˈmęlə) [verbr. WPf, Wilde 114, Don-Schowe Torscha verbr. Gal], Kamill, Kamille, Pl. Kamille [verbr. mittl. u. südl. VPf, Wilde 114], Kameele [lothr. SWPf]; vgl. PfWB Kamillentee. Syn.: PfWB Hemderknopf 2 b, PfWB Mockelblume, PfWB Streichkraut. Die (entzündete) Hand soll mer in K. bare [BZ-Albw, [Bd. 4, Sp. 36] verbr.]. Mer nämmt abgeseihde K. ins Maul gegen Zahnwurzelentzündung [ RO-Lohnsf]. K. als Allheilmittel: Wie kann ener sterwe, wann er K. im Haus hot! [ LU-Opp]. — 2. a. n., m.: 'die wilde K. (Anthemis cotula)', ein Unkraut, wildes Kamill [vereinzelt mittl. VPf], wilder Kamille [PennsDeitschEck 24. 7. 1937]. Zs.: PfWB Pferds-, Gäuls-, PfWB Hunds-, Wingertkamille. Syn.: PfWB Krottenbuschen, Krotten-, PfWB Kuhdill, PfWB Stinkbusch. — b. 'die edle oder römische K. (Anthemis nobilis)' als Gartenblume. Zs. PfWB Gartenkamille. — Südhess. III 1070/71; RhWB Rhein. IV 107; LothWB Lothr. 272; ElsWB Els. I 437; Bad. III 58.
| ||
| © 2002—2010 by Kompetenzzentrum für elektronische Erschließungs- und Publikationsverfahren in den Geisteswissenschaften an der Universität Trier Home | Impressum | Kontakt | ![]() | ||