| Pfälzisches Wörterbuch | ![]() | ||
Krak bis krallen (Bd. 4, Sp. 528 bis 532) | |||
Krak, m. f. Krake, m. f. Krakau Krakauer Krakeel, m. krakeelen, schw. Krakeeler, m. krakeelig, Adj. Krakeel-macher, m. Kraken, m. Krakete Kralle, f. krallen, schw. Kram, m. Kramantes Kramänzel Kramanzies kramätscheln Krambambel, m. Krambol Krambol krambolen Krambutsch, m. Kramel kramen, schw. Krämer, m. Krämer-haus, n. Krämerin, f. Krämersin, f. Krämer+-kiste, f. Krämer-laden, m. krämern, schw. Krämer-seele, f. Krämer-waage, f. Krämer-ware, f. Kram-handel, m. Kram-käse, m. Kram-laden, m. Kramm Kräm(m)el, m. Kramel, m. krammeln, schw. Krämmels-berg krammen, schw. krämmen, schw. Krammen, Pl. Krämmen, Pl. Kramm(en)-not, f. Krämmer, m. Krammets-vogel, m. Krammetsvogel-fang, m. Krammetsvogel-herd, m. Kramm-haken, m. Krämm-katze, f. Kramm-not Krämpel, f. krampelig, Adj. krampeln, schw. Krampen, m. Krampen Krampen-gikser, m. Krampen-haus, n. Krampen-stiel, m. Krampen-zinken, Pl. Kramper, m. Krämper, m. Krampf, m. Kramp, m. Kramm, m. Krampen, m. Krampf-ader, f. Kramp-, f. Kramm-, f. krämpfig, Adj. krampig, Adj. Krampus, m. Kramster, m. Kran(en), m. Krangel, m. Krangel-arsch, m. Krangel-eisen, n. Krangeler Krang(e)lersin krangelig, Adj. Krangel-kopf, m. krangeln, schw. Krangel-peter, m. Krangel-sack, m. Krangel-tüpfen, n. Krangler, m. Krangeler, m. Kranglerin, f. Krang(e)lersin, f. Kranich, m. Kranich-baum Kranich-gewanne, f. Kranich-gießen, Pl. Kranich-hecke, f. krank, Adj. Kränke, f. | 1. 'Rabenkrähe (Corvus corone corone)', auch 'Saatkrähe (Corvus frugilegus)', (der) Krak (grḁg) [ LA-Nußd], (die) Krak (grāg) [ZW-Hornb GH-Nd'lustdt verbr. Don (Banat)]. Syn. s. PfWB Rabe. Die Kraake flieje dief; vleicht werds heit Nacht schun schnee'e [Don-Lenauheim]. RA.: Jau, Matz, was Krake!, Ausspruch, wenn etwas schief zu gehen droht [Don-St. Andreas Lenauheim]. SprW.: Ee K. hackt der anner net die Aue aus [ Don-Gertianosch Kernei St. Andreas Heufeld]. VR.: Krack, Krack, dei Nescht brennt, 's hucken siwwe Junge drenn. 's äänt kreischt: Wickwack! 's annar kreischt: Dicksack. 's äänt rennt 's Bäärchl nuf, 's annar saacht: Ich peif dar druf [ LA-Nußd]; vgl. den ähnlichen VR. bei [Bd. 4, Sp. 529] ![]() [Bd. 4, Sp. 531] PfWB Krapp 1 a. — 2. graue K. 'Nebelkrähe'. SprW.: Der is schlau wie e grooi K. [ Don-Gert]. — Der Name ist wohl als Nachahmung des Rufs des Vogels aufzufassen. Zwischen Rabenkrähe und Saatkrähe wird in der Bez. nicht unterschieden. — RhWB Rhein. IV 1344. 1. 'lärmen, Radau machen', krakeele (graˈgēlə) [verbr. PfId. 79 Gal-Sitauerowka], (graˈgēilə) [ KL-Lind], (graˈglə) [ NW-Geinsh]. Krakeel net so! [ KL-O'arnb]. Syn. s. PfWB lärmen. — 2. 'Krach schlagen; mit lauten Worten streiten' [KU-Schmittw/O Roth Zweibr KL-Katzw Kaislt LU-Limbghf NW-Rödh BZ-Annw Dernb Journ. 1787, 213]; vgl. PfWB schelten. Er krakeelt de ganze Dag [ BZ-Annw]. — Verbale Bildung zu PfWB Krakeel. — Südhess. III 1734/35; RhWB Rhein. IV 1344/45; LothWB Lothr. 308; ElsWB Els. I 516. 1. 'Schreier, Radaumacher', Krakeeler [mancherorts]. Syn. s. PfWB Schreihals. Er es e alder K. [ KU-Diedk]. Die Krakeeler solln doch mol Ruh gewwe, von einer lärmenden Kinderschar [ NW-Iggb]. — 2. 'streitsüchtiger Mensch' [mancherorts]. Er is e rechder K. [ KU-Reiffb]. — Substantivische Bildung zu PfWB krakeelen. — Südhess. III 1735; RhWB Rhein. IV 1345. 1. 'oft lauthals sprechend', krakeelich, -sch [vereinzelt]. Der plaurert immer so k. [ KB-Kerzh]. — 2. 'streitsüchtig' [mancherorts Buffington Penns Var. 245/46]. Des is en krakeelischer Mensch [ FR-Battbg], e krakeelischer Bauer [ FR-Tiefth]. — Zu PfWB krakeelen. — Südhess. III 1735; RhWB Rhein. IV 1345. 1. Pl. Krake (grāgə) 'alte Äste des Rebstocks' [Bergz (PfId. 79)]. — 2. Krake (grāgə), Pl. Kräke (grgə) 'alter Rebstock' [Wilde 200]. — Etym. mit Kracke 'Haken' zusammenhängend, Südhess. III 1734 Krake. 1. 'Zehennagel bei Tieren', Krall (gral), Pl. -e (-ə) [verbr.]. Die Katz hot scharfe [Bd. 4, Sp. 532] Kralle [ KB-Bischh]. 'm Hund sei Kralle sin stump [ NW-Kallstdt]. De Habch hot die Maus in de Kralle [ Gal-Dornf]. — 2. Pl. a. 'Fingernägel', abschätzig. Schneid der mol dei Kralle! [ BZ-Dernb]. — b. 'Finger, Hände'. Wäsch der emol dei dreckiche Kralle! [ BZ-Dernb]. RA.: De Deiwel hot'n in de Kralle un läßt 'n nimmi los, von einem bösen Menschen [ KU-Schmittw/O]. — Südhess. III 1736/37; RhWB Rhein. IV 1346/47; ElsWB Els. I 517. 1. a. 'mit Krallen kratzen', kralle (gralə); die Katz krallt [verbr.]. — b. 'mit den Fingernägeln kratzen'. Krall mich nit! [ LU-Altr]. — 2. a. 'mit den Krallen, mit den Fingern erfassen und festhalten' [vereinzelt]; vgl. PfWB festkrallen. Die Katz hot den Vochel gekrallt [ BZ-Dernb]. — b. 'stehlen, entwenden'. Syn. s. PfWB stehlen. Der krallt gern [ GH-Zeisk]. Er hot sich das gekrallt [ FR-Heuchh]. — Südhess. III 1737; RhWB Rhein. IV 1347; ElsWB Els. I 517 and. Bed.
| ||
| © 2002—2010 by Kompetenzzentrum für elektronische Erschließungs- und Publikationsverfahren in den Geisteswissenschaften an der Universität Trier Home | Impressum | Kontakt | ![]() | ||