| Pfälzisches Wörterbuch | ![]() | ||
känneln bis Kanonen-futter (Bd. 4, Sp. 48 bis 49) | |||
känneln, schw. Kannen-deckel, m. Kannen-flicker, m. Kannen-gießer, m. Kannen-maß, n. Kannen-zotte, f. Kannen-zunft, f. Kannisol Kann-nichts, m. Kann-nichtsel, m. Kanone, f. Kanonen-futter, n. Kanonen-kugel, f. kanonen-mäßig, Adv. Kanonen-putzer, m. Kanonen-rausch, m. Kanonen-rohr, n. Kanonen-schuß, m. Kanonen-stiefel, m. kanonen-voll, Adj. Kanonen-wischer, m. Kanonen-zopf, m. Kanonier, m. Kanonier kanonieren, schw. Kanskri Kante, f. känteln, schw. kanten, schw. kantig, Adj. Kantine, f. Kantinen-essen, n. Kantinen-koch, m. f. Kantinen-köchin, m. f. Kantinen-wirt, m. Kanton, m., n.? kant-um, Adv. Kanuf, m. Kanzel, f. Kanzel-felsen, m. Kanzel-klopfer, m. kanzeln, schw. Kanzel-schisser, Pl. Kanzel-schreiner Käp Käp, n. (Cape), n. kapabel, Adj. Kapaun, m. Kapauner, m. Kappen, m. Kapelle, f. Kapellen-dach Kapellen-fenster Kapellen-tür Kapellen-türmchen kapenieren, schw. kaponieren, schw. Kaper-mortchen, n. kapern kapernellamor Kapeschang, m. kapieren, schw. Kapital, n. Kapitalist, m. kapital-mäßig, Adv. Kapital-mensch, m. Kapitän, m. Kapitel, n. kapitel-fest, Adj. kapiteln, schw. kapitulieren, schw. Kaplan, m. Kapo Kapok, (Gen.?) Kapok-matratze, f. kaponieren kapores, Adj. kapore, Adj. kapores-gehen, st. kapores-machen, st., schw. Kapotte, f. n. Kapottchen, f. n. Kapott-hut, m. n. Kapott-hütchen, m. n. Kapotthut-bändel, m. kappchen, schw. Kapp-dach Kappe, f. kappeln, schw. käppeln, schw. kappen, schw. kappen, schw. Kappen-acker, m. Kappen-busch, m. Kapp(en)-dach, m. Kapp(en)-fahrt, f. Kapp(en)-flegel, m. Kapp(en)-gestell, n. kappenieren | 1. 'Zinngießer'. a. 1535: 5 alb. vor 4 kanthen 6 Hoffbecher zu pletzen dem Canthengisser [ZweibrLSchR]. a. 1621: Außgab gelt Schlossern, Keßler, Spenglern vnd Kantengüssern [WerschwSchR 172].
Aus den Nachträgen 1. 'Zinngießer', auch in der RA.: Wann's wohr es, saat de Kannegießer, Ausdruck des Zweifels [ KU-Altkch]. — 2. 'unzuverlässiger, untreuer Freund' [Lambert Penns 91]. — 3. FlN in NW-Mußb, amtl. Kannengießer, a. 1591: Kannegießer. — Südhess. III 1086/87; ElsWB Els. I 238; Bad. III 64. — -maß n.: 'Meßgefäß für Flüssigkeiten'. a. 1515: kandtenmeß [GH-Lingf (Grimm Weist. 566)]. — -zotte f.: 'Auslauf der Kanne', Kannezott [Müller, Luscht un Lewe 34]. — -zunft f.: 'Zunft der Zinngießer'. a. 1786: Die Kanden zunft [Hollensteiner, Kaiserslautern 10]. 1. a. = PfWB Geschütz, Kanon, Pl. -e (kaˈnōn, -ə) [verbr.], Kanun (kaˈnūn) [mancherorts SWPf westl. WPf Gal-Dornf Lindf], Kanan (kaˈnḁn, --) [Kaislt PS-Wallhalb KB-Bennhs LU-Friesh mancherorts südl. VPf], Kanoun (kaˈnoun) [ LA-Edk]; die Kanon lade [ NW-Kallstdt]; [Bd. 4, Sp. 49] mit Kanune schieße [ PS-Hermbg]. Verwünschung: Die Kanun soll dich verschlaa [ Gal-Lindf]. RA.: Er is voll wie e K. 'völlig betrunken' [HB-Nd'bexb, verbr. (Wilde 263)]; vgl. PfWB kanonenvoll. VR.: Fritz, Stritz, Kartoffelschnitz, machst Dich aus de Bohne; wenn der Kaiser Wilhelm kommt, schießt er mit Kanone [ HB-Bexb]. Erbse, Linse, Buhne, die krache wie Kanune [KU-Lauteck (Wilde 52)]; Var. s. PfWB Bohne 1. — b. 'Knallbüchse der Kinder', scherzh. KR.: Ri-Ra-Rutsch, mer fahre mit de Kutsch, mer schieße mit Kanone, mit Erbse oder Bohne [Kaislt]. — 2. übertr. a. sachl. α. Zs. PfWB Gulaschkanone. — β. 'hoher Schaftstiefel', Kanone (Pl.) [ LA-Venn]; vgl. PfWB Kanonenstiefel. — b. persönl. α. 'dicke Person', Kanon [Pirmas KB-Kriegsf]. Syn. s. PfWB Dicksack. — β. 'wer durch Leistung besonders hervorragt'. Jetz kummt unser Kanon [ LU-Opp]. — Südhess. III 1087; RhWB Rhein. IV 140; LothWB Lothr. 274; ElsWB Els. I 446; Bad. III 64.
| ||
| © 2002—2010 by Kompetenzzentrum für elektronische Erschließungs- und Publikationsverfahren in den Geisteswissenschaften an der Universität Trier Home | Impressum | Kontakt | ![]() | ||