| Pfälzisches Wörterbuch | ![]() | ||
knacksen bis Knall (Bd. 4, Sp. 327 bis 328) | |||
knacksen, schw. knäcksen, schw. knacksig, Adj. Knack-wurst, f. Knackwurst-finger, Pl. Knackwurst-schnurres Knäffe, f. knäffeln, schw. knäffen, schw. knäffern, schw. Knäffer, m. knälksen Knall, m. knäll, adj. Knall-blase, f. Knall-blume, f. Knall-büchse, f. Knall-bude, f. Knallchen, n. Knall-däpp Knall-darm, m. Knalle, f. Knalle, f. knallen, schw. knällen, schw. knällern, schw. Knallens, n. Knaller, m. Knäller, m. Knallert, m. Knäller, m. Knaller-baum, m. Knall-erbse, f. Knallerbsen-baum, m. Knallerei, f. Knällerin, f. knällern Knallert Knall-horn, n. Knall-hütte, f. knallig, Adj. Knall-kopf, m. Knall-kraut, n. knällksen, schw. Knall-peitsche, f. knall-rot, Adj. knällsen, schw. Knällser, m. Knall-täpp, m. Knall-wirtschaft, f. Knällzer, m. knämscheln, schw. knämschen, schw. knänseln, schw. knapp, Adj. knapps, Adj. knäpps, Adj. knappsch, Adj. knäppsch, Adj. Knapp-brot, n. Knappe, m. knappeln, schw. knäppeln, schw. knappen, schw. knäppen, schw. knappen, schw. knappen Knappen+-brunnen, m. Knappen-graben, m. Knappen-rod, n. Knappen-turm, m. Knappen-weg, m. Knapper, m. Knäpper1, m. Knapper Knäpper2 knäpper, Adj. Knapperer, m. knappern, schw. knäppern, schw. Knappler, m. Knäppler, m. Knapp-messer, n. Knapp-sack, m. knappsch knäppsch knappsen, schw. Knappserei, f. knappsig, Adj. Knärbel, Gen.? Knärbel-arsch, m. Knärbelchen, n. Knärbeler, m. f. Knärbelerin, m. f. Knärbelersin, m. f. knärbelig, Adj. Knärbel-kopf, m. Knärbel-lies'chen, n. knärbeln, schw. knarbeln, schw. | 1. gegenst. a. α. 'ein knackendes Geräusch von sich geben', insbes. vom Ticken der Uhr, vgl. PfWB knäcken, PfWB knäckern 1 b, knackse (gnagsə) [ZW-Battw NW-Haßl Lambert Penns 67 verbr. Gal], knäckse (gnęgsə) [mancherorts Don-Tscherw]. Die Uhr knäckst hart 'tickt laut' [Kühn Hamet 118]. — β. 'umknicken', knäckse [mittl. VPf (Bertram § 36)]; vgl. PfWB ver-, PfWB zusammenknacksen. — γ. 'hinken', knackse [KL-Lind (Höh 130)]. — b. α. 'mit dem Klicker schnellen', knäckse [ KU-Diedk HB-Lu'thal ZW-A'hornb]. Syn. s. PfWB schnellern. — β. 'beim Klickerspiel einen Treffer erzielen'. Er hot geknäckst [ KL-O'arnb]. — 2. übertr. 'knauserig sein'. Der knäckst [ LA-Wollmh]. — Südhess. III 1457; RhWB Rhein. IV 841. [Bd. 4, Sp. 328] 1. a. 'bellen', knäffe (gnęfə) [ KU-Rutsw/L Hachb LA-Venn], knäffere [ GH-Zeisk]; vgl. PfWB gauzen 1 a. De Hund knäffert [ebd.]. — b. mit de Zäih knäffere 'mit den Zähnen klappern' (z. B. vor Kälte) [ GH-Zeisk]. — 2. a. 'anhaltend schelten, bissig tadeln', knäffe (gnefə) [ KU-Schmittw/O Kaulb]. Syn. s. PfWB schelten. — b. 'vor sich hin schelten', knäff(e)re [ GH-Hay Kand]; vgl. PfWB knottern. — Südhess. III 1457/58. 1. 'kleiner, oft bellender Hund', Knäffer [ KU-Schmittw/O]; vgl. PfWB Kläffer 1, PfWB Kläffchen, PfWB knäffen 1 a. — 2. 'neidischer Mensch' [ KU-Schmittw/O]; vgl. PfWB Knäffe. 1. wie schd., Knall (gnḁl, -a-, Verbr. s. PfWB knallen) [verbr.]. Es hot e K. gewwe [NW-Kallstdt, verbr.]. Die Beitsch hot kään K. [ NW-Gimmdg]. — 2. K. un Fall 'plötzlich' [verbr.]. Der es K. un Fall gestorb [RO-Dielkch, verbr.]; auch: Knalle Fall [ ZW-Battw]. K. un F. hat er sein Drehbrett genomm un is fort [ KL-Reichb]. Des kann mer net so K. un F. mache! [ LU-Friesh]. — Südhess. III 1458; RhWB Rhein. IV 845/46; LothWB Lothr. 296; ElsWB Els. I 504.
| ||
| © 2002—2010 by Kompetenzzentrum für elektronische Erschließungs- und Publikationsverfahren in den Geisteswissenschaften an der Universität Trier Home | Impressum | Kontakt | ![]() | ||