Wörterbuchnetz
Pfälzisches Wörterbuch 
 
lustig bis Lutscher(t) (Bd. 4, Sp. 1075 bis 1077)
 
   lustig Adj.:
1. wie schd., luschdich [verbr., Christmann Kaulb 19, 88 Mang 108 Otterstetter 258 Lambert Penns 101 Buffigton-Barba Penns 155 Krämer Gal 144], luschdisch [vereinzelt, Henn Mda.-Int. 62]; Zs.: PfWB heirats-, PfWB lebens-, PfWB stech-, PfWB tanz-, unlustig; e luschdich Gesicht [ ZW-Bechhf]. Der guckt ääm mit luschtiche Aue oon [ KU-Schmittw/O]. RA.: Er macht sich l. iwwer'n 'belustigt sich über ihn' [LU-Opp, verbr.]. Do geht's l. zu [Krämer Sprachsch. 144]. Alloh, l., daß mer hääm kummen!, Zuruf an die Pferde [ BZ-Dernb]. Mach e bißche l.! 'Bewege dich etwas munterer, beeile dich!' [ PS-Fehrb KB-Dannfs]. Heit simmer emol l. un fidel! [Krieger 23]. Die Buwe waren gescht e' bißche l., sagte eine Wirtin in KL-Queidb nach einer Schlägerei, als ein Fremder wegen der Blutspuren fragte [Schandein Bav.

[Bd. 4, Sp. 1076]
IV,2 386]. E Mädche, hibsch als wie e Ros' ... Un l. wie e Dischtelfink [Münch Weltgesch. 140]. De Woin macht l. [Krieger]. RA.: Der is l. wie e Grickselmais'che [ PS-Saalstdt]. Kommt de Dag, bringt de Dag, l. wolle mer lewe, sagen Menschen, die sorglos in den Tag hineinleben [ NW-Greth, vereinzelt]. SprW.: Sauer (saueres Essen) macht l. [Bergz (Kamm 37) auch Don Gal Buch]. L. uhne Geld esch aach e Gab Gottes [ BZ-Dierb, mancherorts]. En luschtich Haz (Herz) geht iwwer alles [PennsDeitschEck 27. 2. 1954]. L. gelebt un selig g'storwe, isch em Deifl d' Rechnung verdorwe [ GH-Kand, LU-Oggh Opp]. Rätsel von der Geige: 's hängt an dr Wand un wanns erunnerkimmt, dann eðes (ist es) l.? [ KU-Kaulb]. VR.: L. un kä Geld im Sack; / Kerwe un kä Kuche. / Lumperei esch üwerall, die braucht ma nit zu suche [BZ-Wernbg (PfL 15. 9. 1934)]. Sei l., du Schote, / Was babbelscht vun Not? / Du lebscht jo so korz / Un so lang bischte dot! [Palatina 30/1933]. Hochzich, Hochzich - hohe Zeit / L. sin do alle Leit [Krieger 29]. Daß ich e luschtig Mädel bin, / Des sieht ma an unserm Haus, / Die vorderscht Wand, die wackelt schun, / Die hinnerscht fallt ball raus [BZ-Wernbg (Feierowend 2/1950 1)]. Heit esch unser Kerwedag, / Un do geht's l. zu! / Do gitt's Schweinebrote, / Brotworscht, Karmenode, / Jo, do geht's l. zu, valera! / Jo do geht's l. zu (Lied) [ BZ-Dernb]. Weitere VR. s. PfWB Holzapfelbaum, PfWB Joachim, PfWB Karoline, PfWB Kor2, PfWB Mutter, PfWB Wirtschaft.
2. subst.
a. Bruder Luschtich 'lebenslustiger, leichtlebiger Bursche' [GH-Schwegh Krämer Gal 144]. —
b. die Luschtich 'Durchfall' [ KL-Reichb], wohl verkürzt aus die luschtich Katterin, dass. [ebd.]. — Südhess. IV 454; RhWB Rhein. V 648/49; LothWB Lothr. 346; ElsWB Els. I 620.
 
  
Lust-reise f.: 'Vergnügungsreise', Luschträäs [ LU-Opp], Luschtraas [PfId. 113]. RhWB Rhein. V 647.
 
 
lüstrig s. PfWB lüsterig.
 
 
Lutheraner m.: wie schd., Ludd(e)raner (ludəˈrānər, ludˈrānər) [LU-Opp, vereinzelt, Lambert Penns 101 Don-St. Andreas]. Südhess. IV 455.
 
  
lutherisch Adj.:
1. 'der evangelisch-lutherischen Kirche angehörend', ludderisch (ˈludəri) [verbr.], ludeerisch (luˈdēri) [ LU-Oggh Opp GH-Kand], luddrisch [LA-Nd'hochstdt Lambert Penns 101 Beam Penns 67], luddersch [Keiper Nachl.]. Spottname für Protestanten: ludderischer Dickkopp [LU-Böhl, mancherorts, Küchler 505]. —
2. vom Feldmohn, in einer kindlichen Spielerei: »Hat er im Innern der Blüte ... einen kreuzartigen, schwarzen Fleck, so ist er, wie die Kleinen meinen, e kadollischer, fehlt der Fleck, so ist der Feldmache (Feldmohn) ludderisch« [Bienwaldgegend (PfL 30. 1. 1932)]. — Südhess. IV 455; RhWB Rhein. V 651; LothWB Lothr. 347; ElsWB Els. I 628.

[Bd. 4, Sp. 1077]

 
   Luther-kopf m.: Spottname für den Lutheraner, Ludderkopp, Pl. -kebb [ KB-Kriegsf LU-Opp LA-Ilbh]; vgl. PfWB Kreuzkopf. Südhess. IV 455.
 
  
Lutsch-beutel m.: 'Saugbeutel für kleine Kinder', Lutschbeidel [ KU-Wolfst], -beirel [ LA-Frankw]; Syn. s. PfWB Schnuller.
 
  
Lutsche1 f.:
1. 'Schnuller', Lutsch [ KU-Krottb WD-Hoof HB-Einöd Höch ZW-Wattw RO-Callb KL-Lauhf Pirmas Don-Lenauh Liebling]. —
2. vgl. PfWB Kaffeelutsche. — Südhess. IV 455; RhWB Rhein. V 653.
 
 
Lutsche2 'träge, schlampige Person' s. PfWB Lotsche.
 
  
lutschen schw.:
1. '(hörbar) saugen, etwas im Munde zergehen lassen', lutsche (ludə) [verbr., Lambert Penns 101 Krämer Gal 144 Don-Schowe Torscha]; vgl. PfWB nuddeln, PfWB suckeln; Zs.: PfWB ablutschen; de Daume l., [KU-A'glan, verbr.]. Das Kalb lutscht am Euter der Kuh [ KU-Odb BZ-Dernb]. RA.: Der kann jetzt am Daume (Finger) l., von einem, der nichts mehr besitzt [ KU-A'glan, Bedb]. —
2. 'in kleinen Schlucken trinken, nippen'. Un alsfort zappt er frisch un zäppelt / Un lutscht un schlorpst un trinkt un schöppelt [Münch Weltgesch. 77]. — Südhess. IV 456; RhWB Rhein. V 653; LothWB Lothr. 347; ElsWB Els. I 631.
 
  
Lutscher(t) m.:
1.
a. 'Saugläppchen, -beutel, -schnuller für kleine Kinder', Lutscher [mancherorts WPf NW-Mußb BZ-Albw Gal-Dornf], Lutschert [IB-Eschring]. —
b. 'Bonbon, Lutschbonbon an Haltestäbchen, Zuckerstange' [ KU-Hundh Körbn Roth KL-U'sulzb]. —
2. 'Kind, das ständig am Daumen lutscht' [ KU-Schmittw/O]; vgl. Daumen-, Finger-, PfWB Zungenlutscher, Daumensuckler. — Südhess. IV 456; RhWB Rhein. V 654; LothWB Lothr. 347; ElsWB Els. I 631.