| Pfälzisches Wörterbuch | ![]() | ||
lulu bis lummern (Bd. 4, Sp. 1058 bis 1060) | |||
lulu luluchen lumme Lummel Lummel, m. (n.) Lümmel, m. Lummel-braten, m. lummer, Adj. Lummer-arsch, m. Lummer-berg lummerig, Adj. lummern Lummer-tal Lump, m. Lumpazi, m. Lumpazius, m. Lumpe, f. Lumpel, f. lumpeln, schw. Lumpen, m. lumpen, schw. Lumpen-aas, n. Lumpen-arsch, m. Lumpen-bagage, f. Lumpen-bande, f. Lumpen-bedecker, m. Lumpen-bube, m. Lumpen-decker, m. Lumpen-ding, n. Lumpen-dings, n. Lumpen-dreck, m. Lumpen-fastnacht, f. Lumpen-frau, f. Lumpen-geschirr, n. Lumpen-gesellschaft, f. Lumpen-gesindel, n. Lumpen-glocke, f. Lumpen-gundel, Gen.? Lumpen-hafen, n. Lumpen-händler, m. Lumpen-hund, m. Lumpen-jude, m. Lumpen-kerl, m. Lumpen-kiste, f. Lumpen-kor, n. Lumpen-kores, n. Lumpen-korb, m. Lumpen-kragen, m. Lumpen-kram, m. Lumpen-krämer, m. Lumpen-krämersin, f. Lumpen-krotte, f. Lumpen-loch, n. Lumpen-mann, m. Lumpen-mensch, n. Lumpen-pack, n. Lumpen-sack, m. Lumpen-säckel, m. Lumpen-sammler, m. Lumpen-sammler(s)in, f. Lumpen-sammlung, f. Lumpen-schnickel, m. Lumpen-stadt, f. Lumpen-streich, m. Lumpen-strick, m. Lumpen-stück, n. Lumpen-suckel, m. Lumpen-tasche, f. Lumpen-teufel, m. Lumpen-tier, n. Lumpen-tüte, f. Lumpen-vieh, n. Lumpen-volk, n. Lumpen-wetter, n. Lumpen-winkel, m. Lumpen-wirtschaft, f. Lumpen-zeug, n. Lumpen-zug, m. Lumpen-zwicke, f. Lumperei, f. Lumpes, m. Lumpi, f. lumpig, Adj. Lumpine, f. Lump-tag, m. lunchen, schw. lündisch, Adj. Lunen, m. Lunen+-bohr, n.? Lunen-kopf, m. Lunen-scheibe, f. Lunette, f. Lunge, f. Lungen-acker, m. Lungen-anstalt, f. Lungen-auszehrung, f. Lungen-bluten, n. Lungen-entzündung, f. lungen-faul, Adj. Lungen-flügel, m. | 1. 'Lende, Weiche des Rindes', Lummel (luməl) [ZW-Lambsbn FR-Hertlhs NW-Frankeck LA-Freimh Impfl BZ-Gräfhs], Lommel [PfId. 88]. — 2. 'Braten aus dem Lendenfleisch des Rindes (seltener Schweins)' [KU-Kaulb Kus Rothsbg (Mang 108) Trahw ZW-Battw RO-Dielkch Pirmas LU-Friesh Opp NW-Elmst Kallstdt LA-Gommh Nd'hochstdt Venn Wollmh BZ-Billh GH-Kand], Lummelche Dim. [KU-A'glan Bedb Brück Diedk LU-Oggh NW-Appth Heeger Tiere I 10]; Gen. n. aus KU-Trahw gemeldet. Mer hän halt Lummel gesse [Woll 71]. — Zu ahd. lumbal, mhd. lumbel, aus lat. lumbulus 'Lendchen' (Kluge-Mitzka20 449, Post Rom. Nr. 251). — Südhess. IV 427; RhWB Rhein. V 604; ElsWB Els. I 587; Schwäb. IV 1333; DWB DWb. VI 1289. 1. 'Kerl mit flegelhaftem, ungebührlichem Benehmen', auch Schimpfw., Limmel [Bd. 4, Sp. 1059] [HB-Kirrbg, verbr., Lambert Penns 100 Buch-Onufry], Lemmel [ KU-Dennw/Frohnb Nerzw KL-Reichb]; Zs.: PfWB Pfingsten-, PfWB Bier-, PfWB Saulümmel; einen VR. s. PfWB leiden 2 a. — 2. 'nachlässiger, träger Mensch' [ BZ-Dernb]. — 3. a. 'überaus großer Kerl', e großer Limmel [ KU-Reiffb, KL-Rodb]. — b. 'stämmiger, fetter junger Bursche', Lammel, Lemmel [Lambert Penns 96]. — Südhess. IV 427; RhWB Rhein. V 601/02; Els.I 588. 1. a. 'nachgiebig, locker, weich, schlaff', z. B. von Teilen des menschlichen Körpers, zusammengeschnürten Gegenständen, Früchten, Blättern u. a., lummer (lumər) [verbr. (außer SOPf), Müller Dietschw 49 Kühn Hamet 123 Schandein Ged. 242 PfId. 89 Krämer Gal 144]; auch Dim. (vgl. PfWB hellchen): lummerche [ NW-Wachh, mancherorts]; vgl. PfWB lummerig 1. De Zopp is l. gezeppt 'locker geflochten' [ ZW-Krähbg]. Das Bindel fihlt sich l. an [ BZ-Dernb]. 's is alles anner (an ihr) so lummerche, von einer Person, die länger krank war und deren Haut und Körperoberfläche welk und schlaff ist [Kaislt]. Der is awer l.!, von einem ehemals dikken und nun abgezehrten Menschen [ LU-Dannstdt]. Sei Ärmche is awwer lummerche!, von einem Kleinkind mit weichen, nicht prallen Ärmchen [Zweibr (Wilms Alph. 36)]. Mei Strumpbännel sin l. [ BZ-Dernb]. Wie kommt em doch der Dewald vor? / Sei' Backe blēch un' l. [Schandein Ged. 21]. RA.: De Geldbeidel is l. 'schlaff, leer' [ BZ-Dernb]. a. 1877: Die Trauben waren jetzt durch die Kälte so lummer und welk geworden, daß man sie fast nicht stoßen konnte [Franz 100 (LA-Mart)]. — b. 'locker, lose', von der Gartenerde [ KU-Herschw/Petth HB-O'bexb KL-Vogb]; Syn. s. PfWB luck 1 a. — 2. 'erschöpft, abgespannt, müde' [mancherorts WPf]. Ich bin ganz l. [KL-Gimsb u. Umg.]. Er isch l. worr 'Seine Kräfte haben nachgelassen' [ IB-Nd'würzb]. Jesses, ach nää, sinn ich so lummer! [IB-Ensh (Glass II 38)]. Was waren 'm sein Baan so l. [Kühn Hamet 31]. RA.: Er is so l. wie e Händsche (Handschuh) [Hebel 13]. — Südhess. IV 427/28; RhWB Rhein. V 603. 1. = PfWB lummer 1 a, lumm(e)rich (luməriχ, lumriχ) [verbr. SOPf mancherorts SPf NOPf vereinzelt WPf, PfId. 89 Lambert Penns 101, Danner Penns 87 Krämer Gal 144 mancherorts Don], lummerig (lumərig) [vereinzelt mittl. u. nördl. VPf, Journ. 1787 214], lummerisch [Bd. 4, Sp. 1060] (luməri) [ BZ-Dörrb], lommerich (loməriχ) [ HB-Kirrbg]; auch subst. gebraucht: e Lummericher 'Schlappschwanz, langsamer, langweiliger Kerl' [ RO-Mannw, mancherorts]; de Lummerich, dass. [ Gal-Dornf]. Des es e Lummericher [ KB-Bennhs]. Sei Backe sin l. 'hängen schlaff herab' [ Gal-Dornf]. Ihr Haut werd l. un rissig [Hartmann Teemaschin 17]. Ä lummeriger Geldbeidel isch nix wert [Bayer Hackm. 40]. — 2. = PfWB lummer 2 [mancherorts]. Des macht dich so lummerich wie'n nasser Schbiellumbe [Reichard Penns 428]. Ken Wunner bischt du hungerich, / So matt un aa so lummerich [Birmelin Penns Gezw. 87]. Südhess. IV 428/29; RhWB Rhein. V 603; Lothr. 344/35; ElsWB Els. I 588.
| ||
| © 2002—2010 by Kompetenzzentrum für elektronische Erschließungs- und Publikationsverfahren in den Geisteswissenschaften an der Universität Trier Home | Impressum | Kontakt | ![]() | ||