PfWB ElsWB Weg-weiser (s. S.) Allg. m.: 1. der Mensch, der jmd. den Weg zeigt. — 2.a. Wegweiser an einer Wegekreuzung. RA.: De hät en Nas wie ene W. so lang u. gerade Jül-Amel. Al Fuhrlöck (al Löck »Leute«) sen got W. Rip, Allg. Au (alte) Spore sind go W. SNfrk, Wermelsk. Et stäht e Man am (im) Rech (Rain), de strekt de Orme no en Seit; he weist de Weg, den as net weit; wat as dat? Den W. Bitb-Wiersd. Em Feld stehr e Mann, de hert on seiht nit; wennste den no dem Weg frost, dann sät e dat ganz genau? Bernk-Hilschd. Veer Tripptrappe (Beine), v. Zippzappe (Euterzitzen), zwien W. (Augen), zw. Stusseise (Hörner), zw. Flieəjäger (Ohren) un ane Mickejäger (Schwanz)? die Kuh Koch, Verbr. mit Var., s. bei Kuh. — b. übertr. α. scherzh. lange Nase Aach. — β. scherzh. menschl. Kothaufen auf dem Wege Wend-Heimb, Monsch-Rohren, Rheinb-Kirchh. — γ. Weberknecht die Spinne Goar-Dörth, Sieg-Ruppichteroth. | | Kacke f.: 1. 'Exkremente', Kack (kag) [verbr.]. Syn. s. PfWB Scheißdreck. — 2. 'Kleinigkeit, Geringfügigkeit' [Pirmas (untere soz. Gruppen der älteren Gener.)]. Syn. s. PfWB Lappalie. — Südhess. III 1021; RhWB Rhein. IV 19. | | Kacke kakə Berg Sg. t. f.: dass. |
| | | | | Automatisch erzeugte Rückverweise | | | Kacke PfWB |
|