Wörterbuchnetz
Netz-Navigator
 
 RhWB Waisenvater (Bd. 9, Sp. 205)   PfWB Waisen-kind (Bd. 6, Sp. 1015)   PfWB Waisen-bube (Bd. 6, Sp. 1015) 
  PfWB  ElsWB Waisen-vater -fadər Saarbr, Ottw, Birkf, Bernk-Mülh m.: dass.

 

  -kind n.: 'elternloses Kind', Wääsekind, -kend [mancherorts, Müller Dietschw 71], Waaise- [vereinzelt NPf], Waise- [mancherorts, Christmann Kaulb 24 Lambert Penns 173 Krämer Gal 238], nach dem Schd.; schon um 1930 ebenso häufig gemeldet wie die altmda. Form. In der Mda. auch häufig umschrieben, z. B. hat kään Mudder un kään Vadder meh [ ZW-Battw]. Mer sin doch so harmlos

[Bd. 6, Sp. 1016]
wie Waisekinner [Münch Werke I 307]. RhWB Rhein. IX 205; ElsWB Els. II 866, LothWB Lothr. 528 Waiselkind. —

 

  -bube m.: 'elternloser Knabe', Wääsebuu [ NW-Hardbg], Waise- [Ehrhardt 83]. Ich hab de Hämet Treu geschwore / Schunn lang als armer Wäsebu [Räder Bitzler 9]. RhWB Rhein. IX 205; ElsWB Els. II 866 Waiselbueb. —