PfWBElsWBLothWB Waisen-kind (s. S.) geläufig n.: nach dem Nhd.; so Waisekinn (Pl.) muss mer dauere, die immer unner frimme Leit sein misse Hunsr, Allg. — mädchenBirkf-Herrst n.: verwaistes M.
-bubem.: 'elternloser Knabe', Wääsebuu [ NW-Hardbg], Waise- [Ehrhardt 83]. Ich hab de Hämet Treu geschwore / Schunn lang als armer Wäsebu [Räder Bitzler 9]. RhWBRhein. IX 205; ElsWBEls. II 866 Waiselbueb. —