auf- türmen: uftămə etwas a., hoch aufschichten Saarbr; ofte·r.məKobl-Stdt; ofdīəməSiegld; optȳənəEusk-Dirmerzh.
auf-türmenschw.: 'hoch aufschichten', Heu, Stroh, Holz u. dgl., nach dem Schd. [verbr.]. — F.: zumeist uftirmə, was auf die schriftsprachl. Herkunft hindeutet; daneben auch uftärmə. Die Formen wechseln von Ort zu Ort. — RhWBRhein. VIII 1488.