Wörterbuchnetz
Netz-Navigator
 
 RhWB Pfaffensack (Bd. 6, Sp. 649)   ElsWB Pfaffeⁿsack (Bd. 2, Sp. 343a)   PfWB Pfaffen-kutte (Bd. 1, Sp. 783) 
  Pfaffen-sack m.: 1. grosse Rock- oder Manteltasche Birkf, Merz. Meist in der RA.: P. werd nit voll, — hot kä Boden Rhfrk, Mosfrk, Köln-Stdt, — den hot ennen (unten) an owen kä Bodem Bitb. Hehnerkropp on P. weren net satt May-Trimbs. P., Raffesack wiərd net satt Siegld. P., Rafesack, Deuwel, halt mer den Sack op! Ahrw-Sinzig. Dat as en Sak wie e P., den as net voll ze kregen, well mer kä Bodem fend Bitb-Seimerich. De hot kane Borem wie en P. er kann nicht genug fordern oder bekommen Goar-Weiler. — 2. übertr. verächtl. a. Geistlicher Meis-Meckenb. — b. Ungenügsamer Saarbr-Feching.

 

 Pfaffeⁿsack m. 1. Tasche (auch Bauch) eines Pfaffen, Geistlichen. P. het keⁱn

[Bd. 2, Sp. 343b]
Bodeⁿ Geberschw. 2. Schimpfw. für einen Geistlichen Mü. Mat. 5, 68 Dunzenh.

 

   Pfaffen-kutte f., -kuttchen n.:
1. 'Gewand des katholischen Geistlichen', Paffekutt [bekannt, selten gebraucht]. SprW.: Wann mer an 'rer Paffekutt zoppelt, wackeln alle bis Rom [ LA-Mörzh]. Ä Paffekutt un ä Häiwammtäsch (Hebammentasche) sinn nit se fille [ LA-Nd'hochstdt]; vgl. PfWB Pfarrersrock. Schwäb. I 1002. —
2. 'Kapuzinerkresse (Trapaeolum majus)', Paffekutt, gew. Pl. -kutte [Einzelbelege über die ganze Pfalz Gal-Obl Sap], -gutt (-gutte, Pl.) [Gal-Dornf u. Umg.], -kuttche (-kuttcher, Pl.) [FR-Grünstdt IB-Bierb u. Umg. (Wilde 115)], -kittche (-kittcher, Pl.) [ HB-Mimb]; s. K. 38. Syn. s. PfWB Pfaffentutte.