Wörterbuchnetz
Netz-Navigator
 
 PfWB Zahn-schlücker (Bd. 6, Sp. 1529)   PfWB Schlucker (Bd. 5, Sp. 1116) 
 -schlücker m.:
1. 'wer im Streit Zähne einbüßt', -schlicker [ NW-Geinsh]. —
2. 'Zahnarzt' [ NW-Erph]. —

 

   Schlucker, Schlückerm.:
1. 'wer (gierig, viel) schluckt', Schlucker (lugər) [ KU-Schmittw/O]; Zs.: Brocken-, PfWB Schoppenschlücker. —
2.
a. 'Gurgelknopf, Gurgel, Kehle', Schlucker [Lambert Penns 135 Beam Penns 94 Danner Penns 45], Schlicker (ligər) [ RO-Dielkch KB-Kerzh FR-Tiefth NW-Kallstdt]; vgl. PfWB Schlucke 1, PfWB Schluckser. Er hot's am Sch. 'Er hat eine Halskrankheit' [ KB-Kerzh]. RA.: Mer meent, der hätt ken Sch. in de Gorjel, von einem starken Trinker [ NW-Kallstdt]. —
b. 'Gaumenzäpfchen', Schlicker [ KU-Adb RO-Gundw KB-Göllh]; vgl. PfWB Schlucke 2. —
c. 'Schluckauf' [ KU-Schmittw/O]; Syn. s. PfWB Schluckser 1 a und K. 334. —
3.
a. 'mittelloser, armer, bedauernswerter Mensch', nur in der Wend.: armer Schlucker [verbr., Krämer Gal 188]; vgl. PfWB Schlocker 2aβ. Das isch en armer Sch. [ LA-Gommh]. —
b. vgl. PfWB Zahnschlücker. — Südhess. V 433/34, 468; RhWB Rhein. VII 1329, 1385; Lothr. 425/26; ElsWB Els. II 462.