Wild-apfel m.: eine Apfelsorte, Wildäppel Pl. [ BZ-Albw]; vgl. PfWB Holzapfel. | | Holz-apfel -ap- Allg. m.: 1. wildwachsender A., pirus malus silvestris, früher vielfach zur Herstellung von Essig verwendet Allg.; s. auch Surke. RA.: Einen H. schmeck we der andere Köln-Stdt. E hat Aue wie e Paar H.äppel Wend-Merzw; en Gesicht wie e H. Kreuzn; gamer (unverwüstlich, rüstig) wie en H. Bernk; gesond wie en H.äppelchen Trier. De mecht e Gesecht wie e Bock, den H.äppel fresst ein saures G. Prüm-Burb, Wend-Kirchenbollenb, — käut Ahrw-Altenahr; dau kucks dran (drein), mer ment, de hätts H.äppel gess Wittl-Olkenb. Du liəhrsch (lernst) noch H.äppel käue! es wird dir noch übel ergehen Eusk, Simm-Buch; me kann en Hond lihre H.äppel fresse Eusk-Billig. Wann de H.äppel söss (süss) were auf eine unbestimmte Zeit Schleid; halt dech gesalze, bös de H. s. sen! Rheinb-Meckenh. H.äppel sen Eifeler Weintrauwe Aden-Borler. Alles ös got, wat Klös-che (Nikolaus) brengkt, wann et och H.äppel sen Rheinb-Queckenbg. Dir Leit (Leute), joagt de Huhner eran (herein); et falen H.äppel! gesagt, wenn schwere Regentropfen fallen Trier-Schleidw. Der es getuppt met em H. närrisch [Bd. 3, Sp. 791]
Ottw-Wiesb. — 2. übertr. a. Kiefernapfel Koch-Laub, MGladb-Odenk. — b. en gesonder H. zäher, gesunder Mensch Ottw-Illing; en H.äppelchen kerniges, festes, gesundes Mädchen Schleid-Dollend. — c. Neckn. derer von Kreuzn-Hennw. |
| | |