Wörterbuchnetz
Netz-Navigator
 
 PfWB Wasser-hahn (Bd. 6, Sp. 1095)   LothWB Hahn (Bd. 1, Sp. 223a) 
 -hahn, -hahnenm.:
1. 'Verschlußventil der Wasserleitung', -hahn [ KU-Jettb], -hahne [ PS-Hirschth Frankth LU-Alsh/Gr BZ-Annw Dierb]; vgl. Wasserkran(en) und K. 261. —
2. = PfWB Wasserläufer, -hahn [ KL-Bruchmühlb]. — RhWB Rhein. IX 301. —

 

  Hahn [hân fast allg.; hun D. Si. Ebersw.; hòn Lix. — Pl. hn, hunən, hêndə. — Demin. hnχə, hintχən, hnəl] m. 1. Hahn. Wetterregel: Wann der H. krät uf de Mischt, dann ännert sich d’ Wetter oder ’t bleibt wie ’t esch Obd. Mor (morgen) mossen ma den H. abinnen (anbinden), sonscht trippelt er en futi sagt man, wenn jemand neue Kleider od. Schuhe trägt Aidl. Scherzfragen: Fa was drickt der H. de Aue zu, wann er krät? Er kann's usewentsich Ett. Was micht der H., wonn er uf änem Bän steht? Er hebt's onnere en de Heh Lix. Rätsel: Es geht im's Hus erum un het e Sichel em Ärsch. Vor isch's wie e Schlissel, hinne wie e Sichel, in de Mitt isch's Nudelwerk. Es kummt e Mann vun Nippe, Nappen; hät e Rock mit hundert Lappen un hät e silberne Bart Flh. 2. Erntefest, Schnittermahl. lux. 189 Hunn 2; baier. 1, 1114 Sâthahn, Schnitthahn Schmaus zur Zeit der Saat, der Ernte. 3. Richtfest nach vollendetem Bau. Damit hängt zusammen: Et as den Hunn es ist das letzte Mal Si. 4. Hahn am Weinfaß. Zs.