Wörterbuchnetz
Netz-Navigator
 
 PfWB spulen (Bd. 6, Sp. 373)   ElsWB spueleⁿ I (Bd. 2, Sp. 540a) 
   spulen schw.:
1. 'eine Spule auf- oder abwik-

[Bd. 6, Sp. 374]
keln', spule (būlə) [verbr., Karch Gimmdg/ Muttstdt 41 Lambert Penns 140 Krämer Gal 205]; Zs.: PfWB ab-, PfWB zusammenspulen; Nähts (Zwirn) sp. [Krämer Gal 205]. —
2.
a. 'tüchtig, mit vollem Munde essen' [KU-Schmittw/O RO-Odh KL-H'spey Kaislt Olsbr FR-Beindh NW-Deidh Hardbg LA-Eschb Insh Venn Bernhard 153 Hartmann Kinnerspr. 62 Hebel 28 Höh 122 Kieffer 66 Müller Dietschw 61 Schandein Sprachsch. 66 Thielen 106]; Syn. s. PfWB essen, PfWB vollfressen, PfWB wamschen. Der kann awwer sp.! [ KU-Schmittw/O]. Mer hän allminanner astännig gespult [Feierowend 20/1962]. Noochher duhn se mol waß schbuule [Kunnrädel 84]. Rein nix zum Schpule! Schad defor! [Kühn Palz 45]. Sie schbuult for drei, duut b'stännig kaue [Keiler 127]. Du Faulpelz willscht ganz eenfach nix schaffe, / als saufe un spule un Zigarre paffe [Münch Werke I 457]. —
b. 'tüchtig trinken' [Don-Lenauheim]. —
3. 'sich beeilen'. Spul dich! [ ZW-Käshf]; vgl. PfWB sputen. —
4. 'verhauen'. Er werd gespult, daß er 's Fier (Feuer) sieht [ IB-Bliesmg]; Zs.: PfWB herabspulen; Syn. s. PfWB verhauen. — RhWB Rhein. VIII 461; LothWB Lothr. 490; ElsWB Els. II 540.

 

  PfWB  LothWB  RhWB spueleⁿ I [pyələ Su. Mütt. K. Z.; pùələ Bf. Kestenholz; pŷlə Str.] spulen. — Bayer. 2, 666.