Wörterbuchnetz
Netz-Navigator
 
 PfWB Spitz-bickel (Bd. 6, Sp. 300)   PfWB Grab-bickel (Bd. 3, Sp. 396)   PfWB Bickel (Bd. 1, Sp. 885) 
 -bickel m.: 'Spitzhacke', -bickel [ LU-Maud NW-Geinsh]. —

 

   Grab-bickel m.: 'Hacke mit breitem Blatt', Grabbickel [ LA-Nußd], Graabigel [PfId. 56]; vgl. PfWB Stockbickel. RhWB Rhein. II 1336.

 

   Bickel m.:
1. 'Spitzhacke', Bickel (bigl) [fast allg.]; 'breitschauflige Hacke' [ BZ-Albw]; 'schwere Hacke' [PS-Hintwdth (der eigentl. B. wird hier Spitzbickel genannt)]; vgl. PfWB Hacke. Zs.: Ausschaufel-, Beil-, PfWB Dornen-, PfWB Grab-, Schrot-, PfWB Spitz-, PfWB Stock-, Wingertbickel. a. 1425: von einem nuwen bickel zu machen [LeinArch. (Löhne)]. a. 1571: Item 3 bikell [ZweibrKellR]. a. 1773: Ein Krappen, Ein Bickel [SSp., v. d. Leyen, Fasz. 100]. —
2. 'Gerät zum Umrühren des Mörtels', Bickel [ NW-Wachh]. — Zur Etym. s. Kluge-Mitzka19, 74 Bickel. — Südhess. I 824; RhWB Rhein. VI 810 ff.; LothWB Lothr. 41; ElsWB Els. II 27; Bad. I 222.