Wörterbuchnetz
Netz-Navigator
 
 PfWB Specht (Bd. 6, Sp. 233)   BMZ SPËHT (Bd. 3, Sp. 490a) 
   Specht m. (f.):
1. 'Vogel aus der Familie der Picidae', Specht, Spescht (beχd, bed, -ę-) [mancherorts ges. Pf, Christmann Kaulb 69 Heeger Tiere II 9 Mang 95, 147 Müller Dietschw 60 Krämer Gal 201 Rußl-Spey], Speecht (bēχd) [ KU-Friedhs Schmittw/O ZW-Kl'bundb RO-Mannw Ruppeck KL-Katzw PS-Geisbg W'fischb KB-Dreis Kerzh Kriegsf Zell FR-Albsh Tiefth NW-Dürkh Weish/S], Späächt (bχd) [Christmann Kaulb 60 Lambert Penns 138], Spääch (bχ) Gen. f.! [Germh und Umg. (Heeger Tiere II 9 Heeger Südostpf. 14)], nach Christmann Kaulb 60 ist in KU-Kaulb die Form Specht jünger neben älterem Späächt; Pl. -e [mancherorts]; vgl. PfWB Baumhäckel, -hacker, Baum-, PfWB Rindenpicker 1; Zs.: PfWB Atzel-, PfWB Bunt-, PfWB Grün-, PfWB Schwarzspecht. Em derre Ascht hot mol e Sp. sei' Höhl gebaut [Burgey Keschte 22]. BR.: Wann de Sp. sich heere loßt (schreit), gebt's Rään [ KL-Stelzbg, PS-Erfw]. —
2. 'junge, unerfahrene, sonderbare Person'; e junger Sp. [Kaislt]; vgl. PfWB Grün- 2, PfWB Schluckspecht.
3. FlN, amtl. Kleiner, Mittlerer, Hinterer Specht [Zink Kaislt 173], heute Straßenname Am Specht [Kaislt]. — RhWB Rhein. VIII 285/86; LothWB Lothr. 484 Speht; ElsWB Els. II 534, ALA II 171.

 

 Lexer FindeB SPËHT stm. specht. ahd. speh, speht Gr. 2,53. Graff 6,324. vgl. lat. picus . picus speht, spehte sumerl. 13, 13. 38,64. 47,44. voc. o. 37,103. vgl. Mone 4,94. 96. Diefenb. gl. 213. 255. graculus, merops das. 143. 181. ir klockent umbe ir hüebel als umbe einen fûlen boum ein speht MS. 2, 94. b. dô wart er zeinem spechte Albr. 33,447. der spehte Pf. Germ. 6,88.