schnuppe Adj.: 'gleichgültig, einerlei, egal, nicht interessant'. Nur in der Wend.: schnuppe sin (soi, sei) [mancherorts, IB-Ensh (Glass 107) Thielen 102]; vgl. PfWB schnurz, PfWB schnurzegal, PfWB schnurzpiepegal, PfWB Sternschnuppe. Des is mir (ganz) sch. [Lu'haf, mancherorts, Bernhard 166]. Meer isch 's schnuppe, was fer e Parre hie her kummt [ GH-Zeisk]. Dann kannsch De, meer ist alles schnuppe / so lang halt in e Mausloch schluppe [Albert Bei uns 21]. Dann isses meer aa schnubbe! [Damm Dreifaltichkäät 28]. Dann bleibt zurick - des isch 'em schnuppe - / uff jeder Seit en triewer Duppe [Hartmann Teemaschin 24]. Genunk devun! For uns dohin, / Do kann jo alles schnuppe sin [Münch Werke II 167]. Hypotheke, Weib un Kinn, / Das muß alles schnuppe sin [Münch Werke II 388]. Das is eenduhn (eintun 2), egal, worscht, schnubbe [Krieger 32]. RA.: Das is mer so sch. wie 'm Babbe sein Duus (Dose1 1) [WPf]. Südhess. V 676; RhWB Rhein. VII 1674; ElsWB Els. II 503; Kluge-Seebold22 649; DWB DWb. IX 1393. | | PfWB RhWB schnuppe [nùpə Ruf.; nỳpə Rothb.] in der Rda. s is mⁱʳ s. es ist mir ganz gleichgiltig Rothb. — neu eingeführt? |
| | |