Wörterbuchnetz
Netz-Navigator
 
 PfWB Schalotte (Bd. 5, Sp. 862)   LothWB Schalott (Bd. 1, Sp. 433a)   ElsWB Schlutt(e) (Bd. 2, Sp. 476b) 
  Schalotte f.:
1. 'die Zwiebelart Allium ascalonicum, eine schiefe Zwiebel mit mehreren kleinen länglichen Nebenziebeln (wie Knoblauch)', Schalott (aˈlod), Pl. Schalodde [GH-Zeisk PS-Erfw LU-Limbghf Keiper 74]; vgl. PfWB Aschlauch, Russen-, PfWB Schalottenzwiebel, PfWB Schlotte. —
2. 'Karotte (Daucus Carota)', Pl. Schalodde [LA-Arzh (Wilde 68)]. — Aus lat. (cepa) ascalonia (nach der bibl. Stadt Askalon) > frz. échalotte. — Südhess. V 171; RhWB Rhein. VII 886; LothWB Lothr. 433; Els. II 407; Marzell I 195 ff.

 

  PfWB  RhWB Schalott [álòt fast allg.; àlèt Fa. Pü. Rü.; àlat Oberd. Ri. Ha.; alèt Si. — Pl. álòtə, àlàdə, àlètən] f. Art kleiner Zwiebel (cepa ascalonia): An de Salat muss m'r a Schalotte mache. — lux. 373 u.  ElsWB els. 2, 407 ebenso; frz. échalotte.

 

  PfWB  PfWB  RhWB Schlutt(e) [ʿSlùtə Olti. Fisl. Roppenzw. Henfli.; ʿSlòtə Steinbr.; ʿSlytə Lutterb.; ʿSlûtə Wittenh.; ʿSlùt Ensish. Logelnh. Co.] f. 1. Loch, Einsattelung Co. 2. Scharte in Schneidewerkzeugen Logelnh. Vgl. Schluck(e). 3. schlechtes, nachlässiges Frauenzimmer S. bis Ensish. Mit dër Fraü will iʰ nit z schaffeⁿ haⁿ, denn s is e S. Wittenh. 4. Judenkirsche,

[Bd. 2, Sp. 477a]
Physalis alkekengi Kirschl. 1, 534. Wittenh. Basel 257.