Wörterbuchnetz
Netz-Navigator
 
 PfWB räh (Bd. 5, Sp. 351)   Lexer rach -hes (Bd. 2, Sp. 331)   Lexer ræhe (Bd. 2, Sp. 335) 
   räh Adj.:
1. 'steif, starr, ungelenk', reh (rē) [KU-Bedb Bechb Hefw Schmittw/O KL-Hütschhs NW-Kallstdt Ungst LA-Birkw Maik BZ-Mühlhf Klein Prov. 75], räh (r) [ KU-Hundh HB-Kirrbg RO-Obd PS-Hintwdth FR-Tiefth NW-Frankeck LU-Opp SP-Mechth], räih [ LU-Altr]; vgl. PfWB rack. Die Glieder sin reh [ LA-Maik]. Er is se reh 'ist abgearbeitet, ermattet' [HB-Höch KB-Mauchh, verbr. Gal], 'elend, mager' [ Buch-Illisch]. RA.: sich se reh esse (fresse) 'einer Speise überdrüssig werden' [RO-Als KB-Marnh NW-Kallstdt Lambert Penns 123, mancherorts Gal, Don-Heufeld Buch-Illisch Satulmare]; sich se reh trinke (saufe) 'so viel trinken, daß man nicht mehr gehen kann' [ KU-Schmittw/O]. —
2. 'an der Krankheit Rähe leidend', von Pferden [KU-Adb, verbr., auch Don Gal Buch]; Zs.: huf-, windräh. En alder Gaul werd reh [ LU-Friesh]. 's Perd is räh gefahr [ HB-Kirrbg], hat sich r. gelaufe [Klein Prov. 75]. — Südhess. IV 1187/88; RhWB Rhein. VII 261; LothWB Lothr. 400; ElsWB Els. II 222.

 

 rach flex.-hesadj. (BMZ II. 548a, 51)rauh, steif. mit den gerten rahen Loh. 7435. vgl. Lexer ræhe.

 

 NLexer FindeB ræhe adj. (BMZ ib. )starr, steif, bes. von der gliedersteifheit der pferde Ls. Pf. arzb. 2,14 b . dîn pfert ist ze ræhe Mf. 99, ræh Netz 10836, rêch Myns. 25. 87 ; mit präp. der wirt ouch vil ze ræhe an prîs j.Tit. 4516. ræher an herzen ib. 5409. vgl. rac, rach, riech u. Frisch 82 c . Schm. Fr. 2,80. Vilm. 318 ;