-bube m. : 'vorwitziger, kecker, frecher Junge', Lausbu, -bub, Pl. -buwe, s. PfWB Bube [verbr., Krämer Gal 139]; vgl. Lauser(t), PfWB Lausklickert, PfWB -teufel; dgl. vom Mädchen s. PfWB Lausding, PfWB -krotte; e junger L. [ RO-Rehborn]. Blodder L.! [KL-Gimsb u. Umg.]. Du L., du dreckischer! [ NW-Freinsh]. L., grindicher, loß dich norre nimmi seh! [ NW-Gimmdg]. Das es e ganz vekummener L. [ KL-Stelzbg]. Südhess. IV 195; RhWB Rhein. V 223; LothWB Lothr. 346; ElsWB Els. II 5. | | PfWB ElsWB LothWB Laus-bube lausbūp, –bū (s. S.) Rhfrk, Saar, Bernk, Koch; lūsbūp Gummb-Fischb; lǫus- MGladb, Mörs-Gerdt; lȳ:sbō:f Eusk m.: dass., bes. Schimpfw. grüner, nichtsnutziger Junge. |
| | |