Wörterbuchnetz
Netz-Navigator
 
 PfWB Latsche (Bd. 4, Sp. 797)   LothWB Lätsch (Bd. 1, Sp. 330a) 
   Latsche1, Lätschef., Latschen5 m.:
1. 'Wasserlache, Pfütze', Latsch (lad) [mancherorts mittl. u. südl. VPf, Gimmel in PfMus. Okt. 1920 Heeger Südostpf. 26 Bertram § 298], Lätsch (lęd) [mancherorts mittl. u. südl. VPf, Heeger Südostpf. 26 Bertram § 298 PfId. 85], Latsche (ladə) [ NW-Speybn]; Zs.: PfWB Wasserlatsche. Das Kind hot e L. gemacht 'eine Urinpfütze auf den Boden gemacht' [ LA-Venn, BZ-Dernb]. —
2. 'tiefe Stelle im Bach, Wasserloch', Lätsch [ BZ-Gleisz/Gleishb]; vgl. PfWB Kunkel2. —

[Bd. 4, Sp. 798]

3. 'kleiner Teich innerhalb des Ortes, in dem sich Enten und Gänse tummeln', Latsch [ BZ-Nd'ottb]; vgl. PfWB Weed. — Südhess. IV 159; RhWB Rhein. V 158 and. Bed., V 164 Latz III; LothWB Lothr. 330 and. Bed.; ElsWB Els. I 629.

 

  Lätsch I[læt Bo. Obh. Falk. u. s. — Pl. –ən] f. 1. Fratze, verächtl. für Mund, loses Maul: die bit ihrer L.! — 2. hängende Unterlippe. schwäb. u.  ElsWB els. 630 Lätsch III; baier. 1, 1543;  DWB Gr. Wtb. 6, 278 Latsche großer Mund.