-schübe(r) f.: = PfWB Kopfschuppe, Koppschiewe, Pl. [ LA-Wollmh], -schiwwer, Pl. [ ZW-Gr'bundb]; vgl. PfWB Schübe. — | | Schüeb(e) [ʿSîèpə Olti.; ʿSìəpə Roppenzw.; ʿSìəwə Pfetterhsn. Wittenh.; ʿSìèp Ensish.; ʿSìəp Obhergh.; ʿSìap Geberschw. Osenb.; ʿSìəp Co. Dü. Mittl. Bf. Dachstn.; gewöhnl. im Pl. –wə Lutterb. O. Bf. Bisch. Geisp. Molsh., ʿSêwə Illk., ʿSéwə NHof Brum., ʿSîwə Lobs. Ndrröd.; Demin. ʿSîwl Str., ʿSìèwl, Pl. –ə Z.] f. 1. Schuppe des Fisches. ‘Schup squama’ Dasyp. 2. † Schuppe des Panzers. ‘schiep, schieppen’ Geiler S. M. 14. 3. Haut- oder Kopfschuppe, namentlich bei kleinen Kindern häufig. Schüeweⁿ uf em Kopf han, is nit gsund Molsh. Zss. Schüebeⁿkopf Kopf mit Haarschuppen bedeckt, auch Schimpfname Katzent. s. auch Tsch. — Bayer. 2, 438. | | [Bd. 5, Sp. 1504] Schuppig, schüppigAdj.: 'mit Schuppen behaftet', schuppich [verbr.], schippich [Lambert Penns 133]; vgl. PfWB schübig. Sein Haut esch sch. [ BZ-Dernb]. Der Fisch is sch. [ RO-Dielkch]. Südhess. V 826; RhWB Rhein. VII 1899. |
| | | | |