Wörterbuchnetz
Netz-Navigator
 
 PfWB Kirchen-gockel (Bd. 4, Sp. 233)   ElsWB Gockel (Bd. 1, Sp. 206a)   ElsWB Gockel (Bd. 1, Sp. 206a) 
  -gockel m.: = PfWB Kirchenhahn, -gockl [ FR-Tiefth]. Südhess. III 1332; Rhein. IV 528. —

 

  Gockel in der Zss.

 

  Gockel, Guckel, Gückel [Kùkl Liebsd. Steinbr. Hi. Roppenzw. Sier. Strüth Obburnhaupt Banzenh. Heidw.; Kokl Olti. Dessenh. Co. NBreis. Horbg. Bisch. Str.; Kykl Hegenh. Ensish. Pfast.; Kikl Mü. Obhergh. Dessenh.] Pl. Gückl, Göckl. Demin. Gückele [Kikələ Liebsd.]; Göckele [Kèkələ Geberschw.]; Gockele [Kokələ Co.] m. 1. Hahn. Dr wälsch G. Truthahn Hi. Rda. Dr rot G. ufs Dach setzeⁿ das Haus anzünden Olti. ‘Han oder Gugel Gallus Gallinaceus’ Dasyp. Dr Guckl hockt im Kasteⁿ, d armeⁿ Lüt müessen fasteⁿ aus einem Pfingstlied S. s. auch Zss. Gucklhaʰn. 2. steifer, runder Filzhut. 3. grosse steinerne Spielkugel Dessenh. 4. weisse Spitze von Geschwüren Horbg. 5. Pferdename Bisch. vgl. Gogo. — Schweiz. 2, 192. Bayer. 1, 885. Hess. 126.