Wörterbuchnetz
Netz-Navigator
 
 PfWB Kipp-berg (Bd. 4, Sp. 217)   PfWB Kippe (Bd. 4, Sp. 217)   LothWB Kipp (Bd. 1, Sp. 286b) 
  -berg s. PfWB Kippe 1 c.

 

   Kippe1 f.:
1.
a. 'Spitze des Baumes', Gipp (gib) [verbr. östl. NPf]; vgl. PfWB Gipfel 1 a. —
b. 'äußerstes Ende eines Balkens, einer Bank u. dgl.'; uf de Kipp sitze (und abzustürzen drohen)

[Bd. 4, Sp. 218]
[ KU-Kaulb]; vgl. DWB DWb. Kippe 'Spitze, Rand'. —
c. FlN; Bergname, meist steiler Berghang, Gipp [ NW-Weidth], Kipp [ KU-Bechb Bledb Erdb RO-Imsw]; amtl. Auf der Kipp [ BZ-Spirkb]; Zs. amtl. Keppberg, mda. -berch [ ZW-Contw]; a. 1464: die Gepp [NUrkKG 139 (LA-Mörlh)]; vgl. Zink FlN 45. —
2. 'die turnerische Übung K.', nach dem Schd. [mancherorts]. — Südhess. III 1313/14; RhWB Rhein. IV 508; LothWB Lothr. 286; ElsWB Els. I 457.

 

  Kipp [khip Falk. Schw. u. s.; khipə Obh.; khiəps Vbg. Mmb.; khəps Bo.] f. Scheitel, Gipfel, Spitze: uf der K. vem Boimen; ich schlên dir ein uf die K. Falk. Kahl K. Tonsur der katholischen Geistlichen. —  ElsWB els. 1, 457 Kipp;  DWB Gr. Wtb. 5, 782 Kippe; vgl. 1, 1273 Kipf.