Wörterbuchnetz
Netz-Navigator
 
 PfWB irr-gehen (Bd. 3, Sp. 1309)   PfWB irr-führen (Bd. 3, Sp. 1309) 
   irr-gehen st.:
1. 'in die Irre gehen, sich verlaufen', errgeh(e), -gehn, -gihn [verbr.]. 's war schun so dunkel, daß mer errgang sein [KB-Albish, verbr.]. Geh deiner Nons noh, do gehschde aach net err! [ KU-Schmittw/O]. SprW.: Wer lang froot (fragt), geht lang err, weil die Auskünfte oft falsch sind [ KU-Kaulb, mancherorts, Gal-Dornf Rußl-Katharinenth]. Auch refl.: Er hot sich im Wald errgang [ KB-Biedh, mancherorts]. —
2. 'sich täuschen' [vereinzelt]; vgl. PfWB irren 1 b. Desmol geht er err [Krieger 56]. — Südhess. III

[Bd. 3, Sp. 1310]
909 Z. 41; Rhein. III 1097 Z. 23; Bad. III 11 Z. 18.

 

  -führen schw.: 'vom Ziel (vom Weg) abbringen, täuschen', -fihre [ LU-Altr]; vgl. PfWB betrügen, PfWB narren. Südhess. III 909 Z. 55.