Wörterbuchnetz
Netz-Navigator
 
 PfWB hoch-halten (Bd. 3, Sp. 1103)   PfWB hoch-gehen (Bd. 3, Sp. 1102) 
   hoch-halten st.:
1. 'emporhalten', hoch-, houchhalle, -halde [verbr.]. Ich kann de Arm net länger h. [ NW-Kallstdt]. RA.: Er halt hinne gern hoch (das gefüllte Glas) 'Er trinkt gern' [Feierowend Nr. 2/1956, S. 1]. —
2. 'in Ehren halten, schätzen'. Er hält sein Freindschaft 'Verwandtschaft'

[Bd. 3, Sp. 1104]
hok [ KU-Schmittw/O]. —
3. einen h. 'necken', hochhalde [ IB-Bliesmg/Bolch]; vgl. PfWB hochbringen 2 a. — Südhess. III 714 Z. 9.

 

   hoch-gehen st.:
1. 'in die Höhe gehen', hochgeh(e), -gehn [verbr.]. Der Ballon geht hoch [ NW-Kallstdt]. RA.: Do kann ääm jo de Hut h. (vor Ärger) [KL-Landstl, verbr.]. —
2. 'in Zorn geraten' [mancherorts, mehr städtisch]; vgl. PfWB hochkommen 3. Baß uf, gleich geht er hoch [ FR-Grünstdt]. —
3. Er is hochgange 'hat sich von der Glaubensgemeinschaft der Amischen losgesagt' [Beam Penns 54]. — Südhess. III 626; Bad. II 738.