hin-auf Adv.: wie schd., enuf (ənuf) [verbr. WPf NPf vereinzelt VPf mancherorts Don Gal Buch], enof [vereinzelt], nuf [verbr. VPf Ost-PS Don Gal Buch Lambert Penns 114], nof [ LA-Altd Kl'fischl]; vgl. PfWB aufe, PfWB aufere, PfWB hinaufer; die Gass enuf [ LA-Wollmh], die Stää (Stiege) enuf [ KB-Bischh], die Wand nuf [Kaislt], de Buckel 'Anhöhe' nuf [ GH-Kand], e stracker Stich 'steile Wegesteigung' enuf [ PS-Kröpp], es Daal (Tal) enuf [PfId. 178]; nuf un runner [verbr.]. SprW.: De Berich (Berg) enunner helfe alle Heiliche, de Berich enuf käin Deiwel [ KU-Schmittw/O]. a. 1384: waz sich da gehöret gen den hoff hinauff [PfWeist. II 503 (RO-Finkb)]. a. 1547: von dem stein biß vff der Kirckeler weg hinuff [ZweibrOABannb. 32]. Südhess. III 497/ 98; Rhein. III 651 Z. 33; LothWB Lothr. 124 enuf, 387/ 88 nuf; ElsWB Els. I 19; Bad. II 704. | | ElsWB PfWB RhWB en-uf [ənùf Ha. Hom. Ri.] adv. hinauf. |
| | |