Wörterbuchnetz
Netz-Navigator
 
 PfWB Heck(en)-bock (Bd. 3, Sp. 743)   LothWB Zeck (Bd. 1, Sp. 554a) 
 -bock, -bockertm.:
1. 'Zecke', Heckebock (ˈhegəbog) [verbr. bes. NWPf westl. NPf verbr. Gal], -bouck [ WD-Niedkch], -bockert [ KL-Alsbn]. Syn.: Post-, PfWB Heckenzecke, Holz-, Stink-, PfWB Waldbock, PfWB Zecke, PfWB Zeckenbock. —
2. Pl. Heckebeck:
a. 'lärmende Kinderschar',

[Bd. 3, Sp. 744]
Schimpfw. [ WD-Marth KL-Wörsb]. —
b. Uzname für die Bewohner von KU-Cronbg NW-Elmst BZ-Hofstätt — Südhess. III 205; RhWB Rhein. III 394. —

 

  ElsWB  PfWB  RhWB  RhWB Zeck [tsèk Fo. Ri. Ha. u. s.] f. 1. Zecke (acarus reduvius), Insekt, das sich in die Haut gewisser Tiere (Hund, Schaf, Kuh) einfrießt; Schaflaus: ebber d'Zecke lese jd. ausschelten Ri. 2. eigensinniger, trotziger Mensch, bes. von Kindern gebraucht: du kläni Zeck du! —  ElsWB els. 2, 899; baier. 2, 1080; fränk. Zecke, From. 4, 211, 26; tirol. Zäck, Zwäck ibid. 4, 56; mhd.  Lexer zecke.