Wörterbuchnetz
Netz-Navigator
 
 PfWB Hagel-donnerkeil (Bd. 3, Sp. 576)   PfWB Donner-hagel (Bd. 2, Sp. 330)   PfWB donner-keils (Bd. 2, Sp. 331) 
 -donnerkeil m.: Fluchwort, Hacheldunnerkeil [ ZW-Battw]; vgl. PfWB Donnerhagel. —

 

   Donner-hagel m.: Fluchwort; e Dunnerhachel noch ämol [ GH-Nd'lustdt, HB-Kirrbg FR-Tiefth], -hackel [ BZ-Dernb]; verstärkt: Gewidderdunnerhackel [ebd.]. ElsWB Els. I 311. donner-hagels Adj.: 'verteufelt, schrecklich', dunnerhaajels [Lambert Penns 46]; vgl. PfWB donnerkeils.

 

   donner-keils Adj.: 'verflucht'; dunnerkeilser Hund! [ KU-Obw/Tiefb]; vgl. donnerhagels, PfWB -latters, PfWB -wetters, PfWB Donnerischer. Die soll'n die Strümp sich stoppe, die dunnerkeilse Boppe!, von putzsüchtigen Frauen [Siebenlist 56]. Subst. als Ausdruck der Überraschung: Dann wolle mer doch emol sieh, ob der Dunnerkeilser net se fange es [PfRSch. 17. 2. 1927]. — Südhess. I 1573, Z. 13 ff.; Rhein. I 1399, Z. 38/39.