  Geret m.: 'männliche Gans', Gäret (ˈgärēd) [verbr. südl. VPf Heeger Tiere II 7], Gäritt(e) [LA-Knöring GH-Kand Schwegh Journ. 1787 S. 212], Garet (gārəd) [ LA-Herxh GH-Neubg], Geret (gērəd) [KB-Gauh verbr. mittl. VPf], (ˈgērēd) [mancherorts VPf], Geraat (ˈgērād) [ BZ-Bindb], Gereter (gērədər) [ LA-Eschb Mörlh Queichh GH-O'lustdt Neupotz], Geert (gērd) [ LA-Nd'hochstdt Herxhwey GH-Wörth Leimh Jockgr], Gaat [ GH-Jockgr], Gerret (gärəd) [ LU-Altr LA-Freimh GH-Max'au], Gerrert [ SP-Mechth LA-Edh BZ-Queichhmb Mühlhf GH-Kuhdt], Gärik, -ek [ KB-Eußth Münchw GH-Minf]; zur Verbr. vgl. K. 145 und K. 6 in DWA 7. Syn. s. PfWB Gansert 1. RA.: Er is so frech wie'n G. [ LU-Friesh]. Du bischt e närrischer G. [ RO-Kalkof]. Der Neugierige guckt wie de G. nooch'm Riewegrotze [ BZ-Billh]. — Aus Gerhard. — Südhess. II 1270; Bad. II 371/72. | | Gerret s. PfWB Geret. | | Gäret 'Gänserich' s. PfWB Geret. |
| | | | |