[Bd. 3, Sp. 23] ganfen, gamfenschw.: 'stehlen, entwenden', ganfe (gḁnfə, seltener ganfə) [verbr. (seltener SWPf) PfId. 49 Schandein Sprachsch. 73 verbr. Gal Rußl-Spey], ganfe [ GH-Bellh], ganfde [ KU-Albess], gamfe [mancherorts südl. WPf südl. VPf]. Syn. s. PfWB stehlen. Die Hasezucht rendiert sich, wammer 's Furer ganft [ KU-Schmittw/O]. RA.: Er hot de Matze 'ungesäuertes Brot der Juden' geganft 'Er hat ein schlechtes Geschäft gemacht, ist hereingefallen' [LA-Edk, verbr.]. Nau waaß ich, wer mr mei Druschle ganft [Kühn Schnitze II 22]. — Zu PfWB Ganf. — Südhess. II 1072; RhWB Rhein. IV 133 kanfen; Saarbr. 72; LothWB Lothr. 181; ElsWB Els. I 220; Bad. II 283. | | Ganf, Gamfm.: 'Dieb'; e rechder Ganf [LA-Nd'hochstdt PfId. 49], Gamf [ LA-Nd'hochstdt], Ganef [verbr. Gal]; vgl. PfWB ganfen, PfWB Ganfer, PfWB Kanuf. — Aus jidd. gannaw 'Dieb', Wolf 1643. — Südhess. II 1072; RhWB Rhein. IV 133 Kanf; ElsWB Els. I 220. |
| | |