Wörterbuchnetz
Netz-Navigator
 
 PfWB ver-gickeln (Bd. 2, Sp. 1165)   PfWB gickeln (Bd. 3, Sp. 311)   LothWB gickleⁿ (Bd. 1, Sp. 205a) 
   ver-gickeln schw.: sich v. 'viel und kichernd lachen', ve(r)gickele (-gigələ) [verbr. NPf Gal]; vgl. PfWB verlachen. Die Määd dun sich emol v. [ RO-Kalkof]. Des is eich e vergickeldes Ding [verbr. Gal]. Ihr vergickelte, vernarrte Mannsleit-Ritscher! [PennsDeitschEck 25. 1. 1941]. — Zu PfWB gickeln. — Südhess. II 493; RhWB Rhein. II 1219.

 

   gickeln schw.: 'kichernd lachen', gickele [verbr. NPf Lambert Penns 65 verbr. Gal Buch], kickele [Ingb Don-Lenauh]. De ganze Dag hun se nix wie gegickelt [ RO-Odh]; vgl. PfWB vergickeln, PfWB gackeln2 2. Südhess. II 1352; RhWB Rhein. II 1218/ 19, IV 454/55; LothWB Lothr. 205, 284; ElsWB Els. I 205, I 419/ 20; Bad. II 417 gigelen.

 

  ElsWB  ElsWB  PfWB  RhWB  RhWB gickleⁿ [gìkləⁿ Sgd. Lix. u. s.; kikəln Si.] intr. v. hell auflachen: was haschte denn ze g.? —  ElsWB els. 1, 203 gigle 5; baier. 1, 883 giekeln, 1, 1223 kickeln; hess. 126 giken.