Wörterbuchnetz
Netz-Navigator
 
 PfWB fallieren (Bd. 2, Sp. 1028)   ElsWB falliereⁿ (Bd. 1, Sp. 107a) 
   fallieren schw.:
1. 'Bankerott machen', falliere (faˈlīrə) [verbr.], falleere [ Don-Tscherwk]; vgl. PfWB Falliment. Er hot falliert [ LU-Opp]. Er is falliert [LU-Oggh, verbr.]. —
2. 'mißglücken'. Mein Kuche is nix wore, er is mer falliert [ LA-Edk]. Es is ma falliert [Zweibr, Don Schowe Torscha]. —
3. 'verenden', von Tieren. Die Kuh isch uns falliert [ GH-Schwegh]; vgl. PfWB fallen I 3 b. — Südhess. II 341; RhWB Rhein. II 275; Saarbr. 60; LothWB Lothr. 132; ElsWB Els. I 107; Bad. II 11.

 

  falliereⁿ [fàlìərə Lutterb. Bf. K. Z.; fàlîrə Str. Betschd. W.] missraten, schlecht ausfallen, verunglücken. Siner Soʰn is gfalliert, ªʳnoʰ ist er uf Amerika Hf.

[Bd. 1, Sp. 107b]
Mr muss sich in Acht nëʰmeⁿ, s is eiⁿm glich e Stück Vieh gfalliert Lobs.; sich irren. ‘E mancher Dokter luejt wohl scheel, dass ich nie dueh f.’ FrançoisikHusm. 5. — Schweiz. 1, 766. Bayer. 1, 702.