Wörterbuchnetz
Netz-Navigator
 
 PfWB durch-bumpen (Bd. 2, Sp. 642)   PfWB bumpen (Bd. 1, Sp. 1347) 
   durch-bumpen schw.: = PfWB durchhauen 2, dorchbumbe [ RO-Dielkch]; vgl. PfWB bumpen 2 b. Südhess. I 1861; Bad. I 602. —

 

   bumpen schw.:
1. 'dröhnen, dumpf knallen'. 's hat gebumbt [KU-Diedk, verbr.]; vgl. PfWB bummern, PfWB bumpeln1 1, PfWB bumpern, bum(p)sen.
2. 'dröhnend klopfen, pochen, schlagen'.
a. 'mit der Faust oder einem harten Gegenstand auf den Rücken eines anderen trommeln', bumbe [Kühn Schnitze]; vgl. PfWB bumpeln1 2. —
b. 'prügeln'. Die hän 'ne dichdich gebumbt [fast allg., auch Don-Werb], gebombt [ KU-Altkch HB-Kirrbg IB-Rohrb]; vgl. PfWB bummeln1 1, PfWB bummern 3, PfWB verbumpen. Syn. s. PfWB verhauen. Un beim Bumbe is kee(n) Pälzer faul [Müller Luscht un Lewe 3]. Der Kasper un sei Annelis, die dun erum sich stumpe; han alles erst sich vorgeschmiß, nau geht's dann noch ans Bumpe [Schandein Ged. 60]. VR.: Grumbeere unnerm Disch eraus, vun de dicke runde; Fritz, loß die Sau eraus, du derfscht se a mol bumbe [ KU-Diedk]. —
c. 'stoßen'. Ich bump der an de Kopp [LU-Alsh verbr. VPf]. Die Kuh hot 'ne (mit den Hörnern) gebumbt [VPf]; vgl. PfWB Bumper 3. Zs. PfWB anbumpen. —
3. 'lernen'; de ganze Dag b. [verbr. WPf, Land]. Syn. s. PfWB ochsen. — Zum Schallwort bump. Südhess. I 1223; RhWB Rhein. I 1123; Bad. I 368.