durch-backenst.: wie schd., meist im Perf.: 's Brout esch gut (esch net) dorchgebacke (ˈdǫrχgəbagə) [LA-Nd'hochstdt, verbr.]; vgl. PfWBausbakken; PfWBdurchbraten. Südhess. I 1859; RhWBRhein. I 372; Bad. I 601. —
us bacheⁿ1. durchbacken: Er (der Bäcker) loßt siⁿ Brot nie gnue u. Dü. U.2. verbacken: Dëʳ Beck het usgebacheⁿ hat all sein Mehl aufgebraucht Bf. — F. Schwäb. 452.