Wörterbuchnetz
Netz-Navigator
 
 PfWB Duppel (Bd. 2, Sp. 633)   PfWB Düppes (Bd. 2, Sp. 634)   PfWB Tappel (Bd. 2, Sp. 95) 
   Duppel1 m.:
1. 'nachlässiger, träger Mensch', Tuppel (tubəl) [ PS-Heltbg]. —
2. 'ungeschickter, unbeholfener Mensch', Doppel [ BZ-Völkw]; vgl. PfWB Tappel, PfWB duppelig. Syn. s. PfWB Schlampes. — Zu *duppen 'ducken', das bei uns sonst noch in PfWB duppelig, PfWB Duppens und PfWB Duppmäuser erscheint; Tuppel ist hinsichtlich des Anlautes Teisel, Teischel, s. F. bei Deichsel, an die Seite zu stellen. — RhWB Rhein. I 1569 Duppel, VIII 1469 Tüppel 2; Saarbr. 53; LothWB Lothr. 109; ElsWB Els. II 645; Bad. I 599.

 

  Düppes m.: 'kleiner Rausch', Dippes [VPf]. — Zu *duppen 'tauchen' (s. PfWB Duppel1)?

 

   Tappel, Täppelm.:
1. 'tappiger, ungeschickter Mensch, Tölpel', Dappel [südl. VPf]. Du bischt e rechder D. [ BZ-Dernb]. Er esch ins Wasser neingedappt, der D. [ BZ-Rambg]. VR.: Dibbl, Dabbl, Messerstich, geh in die Schul un lerne nix [ LA-Roschb]. Syn. s. PfWB Tappes 1 a. —
2. aldes Däppele, Dim., Bez. für eine alte Frau [ SP-Harths]; Däppele 'ungeschicktes, dummes Mädchen' [verbr. südl. VPf]; 'ungeschicktes, aber liebes Kind' [ebd., Klein Prov. 75]. Kumm, du lieb's Däppele [ BZ-Dernb], Täppele [ HB-Kirrbg]. — Südhess. I 1368; ElsWB Els. II 700; Bad. I 421.