Wörterbuchnetz
Netz-Navigator
 
 PfWB Duppel (Bd. 2, Sp. 633)   LothWB Dubbel (Bd. 1, Sp. 109b) 
   Duppel1 m.:
1. 'nachlässiger, träger Mensch', Tuppel (tubəl) [ PS-Heltbg]. —
2. 'ungeschickter, unbeholfener Mensch', Doppel [ BZ-Völkw]; vgl. PfWB Tappel, PfWB duppelig. Syn. s. PfWB Schlampes. — Zu *duppen 'ducken', das bei uns sonst noch in PfWB duppelig, PfWB Duppens und PfWB Duppmäuser erscheint; Tuppel ist hinsichtlich des Anlautes Teisel, Teischel, s. F. bei Deichsel, an die Seite zu stellen. — RhWB Rhein. I 1569 Duppel, VIII 1469 Tüppel 2; Saarbr. 53; LothWB Lothr. 109; ElsWB Els. II 645; Bad. I 599.

 

  Dubbel [dùbəl D. Si.] m. Heller, halber Sol; übertr. geringer Wert: en as kän D. wert. — (Double, alt französ. Münze = ⅙ Sou).  ElsWB els. 2, 645 Double; lux. 74 Dubbel. — Zs.