Wörterbuchnetz
Netz-Navigator
 
 PfWB Tüpfeler (Bd. 2, Sp. 627)   PfWB ver-tüpfelt (Bd. 2, Sp. 1309)   PfWB Tüpfel (Bd. 2, Sp. 627) 
  Tüpfeler m.: 'empfindlicher Kleinigkeitskrämer'. Er esch en rechter Dippler [BZ-Dernb, verbr.]; vgl. Tüpfelarsch-meier, -schisser. — Zu PfWB Tüpfel 1 a. — Bad. I 599; Schwäb. II 474.

 

   ver-tüpfelt Adj.: 'mit Tupfen oder Punkten versehen', vertippelt [ KU-Schmittw/O]; vgl. PfWB tüpfeln 2. Südhess. II 474 verdüppeln.

 

   Tüpfel n.:
1.
a. 'Pünktchen', Tipp(e)l (tib(ə)l) [ PS-Gersb], (dib(ə)l) [verbr. VPf Lambert Penns 40], Dipf(ə)l (dibf(ə)l) [Südostecke, vgl. K. 1 Linie Apfel/Appel], Tipp(e)lche [ KU-Kaulb Bedb HB-Alth PS-Schmalbg LU-Oggh Don-Tscherwk Gal-Dornf], Dippelche [verbr. WPf NPf]. Zs. I-, Mückentüpfel. RA.: Bei dem fehlt 's Dippl uf'm i net 'Der macht alles aufs genaueste' [GH-Schwegh, verbr., Hebel 23]. Do därf 's Tipplche uf'm i net fehle [ KU-Kaulb]. Er is proper (s. PfWB proper) bis ufs Dippelche [ ZW-Battw]. Punktum, Dippelche, Streisand druf! [ebd.]. Die Uhr geht uf's Dippelche 'ganz genau' [ZW-Reifbg, verbr.]. VR.: Nuf (hinauf), runner (herunter), nuf, owwe kimmt e Dippel druf, von den ersten Schreibversuchen des Kindes mit dem Buchstaben i [ LU-Altr]. —
b.
α. 'kleiner Tupfen', Sie hot en Rock mit roure (roten) Dippelcher [ BZ-Dernb]. De Duwak kriet weiße Dippel, ein Reifemerkmal des Tabaks [ GH-Freisb]. —
β. 'Nasenspitze' in PfWB Nasentüpfel. —
γ. 'kleiner Fleck', bes. 'Tintenklecks'. Er hot e Diwel gemach [ NW-Hardbg]. —
2. 'Beule' [ RO-O'mosch Buch-Illisch]. De Dippel uff d' Kopp sollen se kriege [A. Becker Der Hannewackel und seine Schwester 101]. — F.: Pl. Dippelcher WPf NPf nördl. VPf, Dippele, Dipplich mittl. u. südl. VPf. — Südhess. I 1845 Düppel I; RhWB Rhein. VIII 1469; Saarbr. 46; LothWB Lothr. 90; ElsWB Els. II 703; Bad. I 598 Tupfen.