Wörterbuchnetz
Netz-Navigator
 
 PfWB trunken (Bd. 2, Sp. 573)   LothWB dronken (Bd. 1, Sp. 106a)   PfWB trunken (Bd. 2, Sp. 573) 
   trunken Adj.:
1.
a. 'betrunken', trunke (druŋgə) [verbr. NWPf]. Er es t. [ KU-Kaulb]. Syn. s. PfWB betrinken. —
b. 'schwindelig', trunke [ KU-Kaulb Dietschw]. Zs. PfWB schlaftrunken. RA.: Er tappt do erum wie e tronke Henkl (s. PfWB Hünkel) [WD-Niedkch, Hebel 16]. —
2. 'überschwemmt'. a. 1382: uf drunkem land zue fieschen, wie er sie (die Fische) kan fangen [Grimm Weist. V 562 (BZ-Queichhmb)]. a. 1531: (die Äcker ziehen) vff die druncken gewanden [SSp., Domstift Speyer 409]. — RhWB Rhein. VIII 1417; LothWB Lothr. 106 dronken; Bad. I 577.

 

  dronken adj. Bo. D. Si. 1. betrunken. 2. schwindelig. lux. 73.

 

   trunken Adj.:
1.
a. 'betrunken', trunke (druŋgə) [verbr. NWPf]. Er es t. [ KU-Kaulb]. Syn. s. PfWB betrinken. —
b. 'schwindelig', trunke [ KU-Kaulb Dietschw]. Zs. PfWB schlaftrunken. RA.: Er tappt do erum wie e tronke Henkl (s. PfWB Hünkel) [WD-Niedkch, Hebel 16]. —
2. 'überschwemmt'. a. 1382: uf drunkem land zue fieschen, wie er sie (die Fische) kan fangen [Grimm Weist. V 562 (BZ-Queichhmb)]. a. 1531: (die Äcker ziehen) vff die druncken gewanden [SSp., Domstift Speyer 409]. — RhWB Rhein. VIII 1417; LothWB Lothr. 106 dronken; Bad. I 577.