Tropf m.: 'bedauernswerter, armseliger Mensch', Tropp (drǫb) [verbr.]. Zs. PfWB Hundstropf. Dafür auch (armer) Teufel, Habenichts, Lazarus, Schelm, Schlucker, Stock. Ich du mer selwer lääd, ich Drobb! [Kunnrädel 55]. Du aarmer Tropp! [verbr., auch Don-Gottlob]; aarmes Treppel 'armes Kind' [ LA-Wey]. Du aarmer Tropp, du trauricher! Ausdruck der Verachtung [ KB-Bischh]. Noh schmeißt sie der Hawwe 'den Topf'; dem drauriche Dropp verfliegge die Scherwe am därmliche Kopp [Birmelin Penns Poems 70]. Der traurigscht Tropp uf dere Welt is doch en alte Bu 'alter Junggeselle' [Schandein Ged. 41]. Du eefälticher Tropp, mer (mir) kannscht lang picke, bis de ufs Hern (Hirn) kommscht! [ NW-Geinsh]. Rätsel: Der arme Trobb hot en Hut un kän Kobb. Un dezu nor e Fuß un kän Schuh (der Pilz) [Wilde 195 (IB-Blickw)]. — Mhd. tropfe, trophe 'Tropfen', aber auch schon 'armseliger, dummer Mensch'. — Südhess. I 1755/56; RhWB Rhein. VIII 1392; LothWB Lothr. 106 Dropp 2; ElsWB Els. II 763; Bad. I 568. | | Tropfen s. bei Troppen. |
| | |