Wörterbuchnetz
Netz-Navigator
 
 PfWB trachten (Bd. 2, Sp. 392)   RhWB trachten (Bd. 8, Sp. 1266) 

[Bd. 2, Sp. 392]
  trachten schw.:
1. 'bestrebt sein'; noh'm Lewe trachde [allg.]. Mer werre trachde, daß mer vor Nacht serickkumme [KU-Kaulb, verbr.]. Subst. in Verb. mit dichten: Sei ganzes Dichde un Drachde war e eigenes Haus [verbr.]. —
2. in der Abl. betrachten. Südhess. I 1622; RhWB Rhein. VIII 1266; LothWB Lothr. 98; ElsWB Els. II 741; Bad. I 521.

 

 trachten nach dem Nhd. drāxdə Wend; -ōĭχd- WBitb; -ōăxd- sonst Bitb; -axd- Kobl; trāxtə u. dr- Rip; traxt- Klevld schw.: nach etwas tr., wie nhd.; mer moss tr., vüran ze konn, — de Kenger zo jet ze brenge; dem seng ganz Senne on Tr. steht nom Wirtshus; enem nom Levve tr. Rip, Allg. RA.: Wor de Has gejungt es, dor tracht he wer hen Rees-Ringenbg. De tracht no en golde Wage, de kregt draf (davon) et Rad op de Nagel Xanten. — Abl.: die Trachterei, dat Getracht(s).