Wörterbuchnetz
Netz-Navigator
 
 PfWB donner-keils (Bd. 2, Sp. 331)   PfWB Donnerischer (Bd. 2, Sp. 330) 
   donner-keils Adj.: 'verflucht'; dunnerkeilser Hund! [ KU-Obw/Tiefb]; vgl. donnerhagels, PfWB -latters, PfWB -wetters, PfWB Donnerischer. Die soll'n die Strümp sich stoppe, die dunnerkeilse Boppe!, von putzsüchtigen Frauen [Siebenlist 56]. Subst. als Ausdruck der Überraschung: Dann wolle mer doch emol sieh, ob der Dunnerkeilser net se fange es [PfRSch. 17. 2. 1927]. — Südhess. I 1573, Z. 13 ff.; Rhein. I 1399, Z. 38/39.

 

  Donnerischer m.: 'jemand, den der Donner erschlagen sollte', Scheltw., du Dunnerscher! [Schandein Bav. IV/2, 328 u. Sprachsch. 16].