Wörterbuchnetz
Netz-Navigator
 
 PfWB Dickwurzel-kopf (Bd. 2, Sp. 267)   ElsWB G (Bd. 2, Sp. 544b) 
  -kopf m.:
1. 'länglicher Kopf', auch 'Mensch mit länglichem Kopf', Schimpfw. -kopp [KL-Fischb Krieger 11 Feierowend Nr. 22/1956]; vgl. PfWB Dickrübenkopf. —
2. 'ausgehöhlte Runkelrübe mit Mund-, Nasen- und Augenlöchern und brennender Kerze, mit der man abends die Kinder schreckt' [ KL-Mölschb PS-H'einöd]. — Südhess. I 1511. —

 

  Gspënst, Gspëngst [Kpat S. Ruf. Co. Kerzf. Scherw. Bf. Bisch.; Kpa Dunzenh.; Kpan Hf.; Kpąįt M. Geisp.; Kpæì K.; Pl. –ər] n. 1. Gespenst.

[Bd. 2, Sp. 545a]
Ich ha gemeint, ës kummeⁿ Gspënster Bisch. Dër siʰt nur Gspënster! Kerzf. Er het gemacht, wi e G. er geberdete sich wie ein G. Hf. ‘Gspängster’ Co. Pfm. IV 5 (Gläsler). ‘üs dä greevär shtiigä d gshpangstär fo dän aanä’ Landsman Lied. 46. 2. Schimpfwort für ein altes, hässliches und dabei boshaftes Weib Heidw. Bayer. 2, 671.