Wörterbuchnetz
Netz-Navigator
 
 PfWB Teufel(s)-bänner (Bd. 2, Sp. 237)   PfWB Bänner (Bd. 1, Sp. 558) 
 -bänner m.:
1. 'Draufgänger, verwegener Kerl', urspr. 'einer, der den Teufel bannt', -bänner [verbr. WPf]. E Deiwelsbänner; wann er rätscht, so durer (tut er) wie rundwirig (rundwütig 'ungezähmt') [Schandein Ged. 67]. D'r Hannes un sein Bruder Henner, zwaa ausgeschluppte Deiwelsbänner [Kühn Palz 7]. Syn. s. PfWB Sakramentskerl. —
2. Pl. 'lärmende Kinderschar', -bänner [ IB-Herbh PS-H'eischw]; vgl. PfWB Teufelskerl 2. Nan waart, ich werr eich Druschle (Stachelbeeren) grase! Eich Deiwelsbänner kumm ich naun! [Kühn Schnitze II 22]. — Südhess. I 1490; RhWB Rhein. VIII 1163/64; Saarbr. 45; LothWB Lothr. 84; ElsWB Els. II 50; Bad. I 469. —

 

  Bänner1 m.: 'einer, der andere bannt', Bänner [Schandein Sprachsch. 4]. Zs.: PfWB Teufelsbänner. RhWB Rhein. I 448; Bad. I 115.